پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥٤ - ٥ گوشهاى از ميراث تربيتى و اخلاقى حضرت امام هادى عليه السلام

٣٨. حضرت امام هادى عليه السّلام فرموده‌اند: «إن من الغرة باللّه أن يصر العبد على المعصية و يتمنى على اللّه المغفرة»؛

از نشانه‌هاى مغرور شدن به خداوند اين است كه بنده خدا بر نافرمانى خداوند اصرار داشته باشد و در عين حال همواره از خداوند آمرزش بخواهد.

٣٩. حضرت امام هادى عليه السّلام فرموده‌اند: «لو سلك الناس واديا وسيعا لسلكت وادي رجل عبد اللّه وحده خالصا»؛

اگر همه مردم به شاهراهى وسيع بروند، من به راه مردى مى‌روم كه خداوند را خالصانه و به‌تنهائى عبادت كند.

٤٠. امام هادى عليه السّلام فرموده‌اند: «و الغضب على من تملك لؤم»؛

غضب كردن بر زيردستان نشانه فرومايگى است.

٤١. امام هادى عليه السّلام فرموده‌اند: «إنّ للّه بقاعا يحبّ أن يدعى فيها فيستجيب لمن دعاه و الحير منها»؛

خداوند متعال در روى زمين مكان‌هايى مخصوص به خود دارد كه دوست دارد بندگانش در آن مكان‌ها او را بخوانند و دعاى آن‌ها را در آن مكان‌ها مستجاب نمايد و حرم مطهر حسينى يكى از اين مكان‌ها است.[١]

٤٢. امام هادى عليه السّلام روزى فرمودند: «إنّ أكل البطّيخ يورث الجذام»؛

خوردن خربزه باعث بيمارى جذام يا خوره مى‌شود.

به آن حضرت عرض كردند آيا چنين نيست كه اگر مؤمن به چهل سالگى برسد از ديوانگى، جذام و پيسى در امان خواهد بود؟ آن حضرت در پاسخ فرمودند: آرى، اما اگر او با دستوراتى كه براى امنيت وى صادر شده است مخالفت نمايد از

[١] . ر. ك حيات الامام على الهادى/ ١٥٦- ١٦٥.