پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٠ - ١٩ معاوية بن حكيم بن معاوية بن عمار كوفى

ارتباطات تنگاتنگ و محكمى با حضرت امام هادى عليه السّلام بوده و ميان آن‌ها نامه‌هاى چندى ردّوبدل گشته است، از آن جمله است نامه‌اى كه كشّى به سند خود از محمّد بن فرج آن را روايت كرده است: محمّد بن فرج گويد: به حضرت امام هادى عليه السّلام نامه‌اى نوشتم و از آن حضرت در رابطه با «ابو على بن راشد» و «عيسى بن جعفر بن عاصم» و «ابن بند» سؤال كردم، آن حضرت در پاسخ نامه‌اى به من نوشتند و در آن آمده بود: از ابن راشد؛ ذكرى به ميان آوردى، او سعادتمند زيست و با شهادت از دنيا رفت»، آن حضرت همچنين براى «ابن بند» و «عاصمى» نيز دعا كردند[١].

يكى ديگر از نامه‌هاى محمّد بن فرج به امام و پاسخ آن حضرت به او در بخش‌هاى گذشته همين كتاب آمده است كه بيانگر اعتماد تامّ و تمام حضرت امام هادى عليه السّلام به اين شخص و تأييد آن حضرت درباره او مى‌باشد، هنگامى كه وى بيمار شد، حضرت امام هادى عليه السّلام پيراهنى براى او فرستادند. وى پيراهن را گرفته و زير سر خود قرار داد، و هنگامى كه از دنيا رفت در همان پيراهن وى را كفن نمودند.

١٩. معاوية بن حكيم بن معاوية بن عمّار كوفى‌

شيخ وى را از اصحاب امام هادى عليه السّلام برشمرده است، نجاشى درباره او گويد: وى راستگو و جليل بوده، از اصحاب حضرت رضا عليه السّلام است.

ابو عبد اللّه حسين گويد: از مشايخ خود شنيدم كه مى‌گفتند: معاوية بن حكيم بيست و چهار اصل را روايت كرده است. وى داراى چندين كتاب مى‌باشد كه‌

[١] . اختيار معرفة الرّجال/ ٢/ ٨٦٣.