پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٦ - امام هادى عليه السلام و متوكل عباسى

دستور داد تا قبر حضرت امام حسين عليه السّلام را در كربلا ويران كردند. همچنين دستور داد تمام خانه‌هايى كه در اطراف آن قبر بود ويران شده، مردم را از زيارت آن حضرت منع كرده دستور داد هركس از اين فرمان سرپيچى كند و به زيارت امام حسين عليه السّلام برود، وى را گرفته و عقوبت كنند.

سيوطى گويد: متوكّل به تعصّب در ميان خلفا معروف بود. مسلمانان از تعصّب او بسيار رنج ديدند، تا جايى كه اهل بغداد بر ديوارها و مساجد او را دشنام نوشته و شاعران هجوش كردند. نمونه‌اى از هجو شاعران درباره متوكّل چنين است:

«به خدا سوگند كه اگر بنى‌اميّه دخترزاده پيامبر خود را به مظلوميت تمام كشتند.»

«برادران آن‌ها يعنى بنى عبّاس هم عملى مانند آن انجام داده و قبر او را ويران كردند»

«بنى عبّاس از اين مطلب كه نتوانستند در قتل فرزند پيامبر شركت كنند بسيار متأسفند و به همين خاطر به سراغ قبر و جنازه او رفته‌اند»[١].

دشمنى و عداوت متوكّل با اهل‌بيت عليهم السّلام و آزار و اذيتى كه به شيعيان آن‌ها مى‌رساند هيچ حدّومرزى نداشت. وى «يعقوب بن سكّيت» معلّم فرزندان خود را كه پيشواى ادبيات عرب بود در سال ٢٤٤ ه. ق به قتل رساند. قضيه از آنجا شروع شد كه وى از ابن سكّيت پرسيد: از ميان دو پسر من يعنى: معتزّ و مؤيّد و دو فرزند على يعنى: امام حسن و امام حسين كدام‌يك در نزد تو

[١] . سيوطى، تاريخ الخلفاء/ ٣٤٧.