پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤١ - ٣ از ميراث فقهى امام هادى عليه السلام

آورد. امّا اين مقدار را براى خود كافى نمى‌داند. آيا اين مرد اجازه دارد از كس ديگرى هم براى حجّ پول بگيرد و بدين‌وسيله مقدارى گشايش در كار خود ايجاد كند و حجّى كه به‌جا مى‌آورد براى هردوى آن‌ها باشد؟ يا اگر پول براى يكى كفايت نكرد هردو را ترك نمايد؟

آن مرد گفت كه امام هادى عليه السّلام در پاسخ اين‌گونه فرمودند كه: خوشتر مى‌دارم كه حجّ او فقط براى يك نفر باشد، و اگر پولى كه او مى‌دهد كفايت نمى‌كند اين مسئوليت را نپذيرد[١].

١٦. از قاسم بن محمّد زيّات روايت شده كه گفت: به حضرت امام هادى عليه السّلام عرض كردم: من با همسر خود ظهار نموده‌ام. آن حضرت فرمودند:

«چه گفته‌اى؟» وى گويد: به همسرم گفتم كه اگر من فلان‌كار و فلان‌كار را انجام بدهم تو بر من مانند پشت مادرم حرام باشى، آن حضرت فرمودند: «چيزى بر تو نيست امّا ديگر چنين كارى نكن»[٢].

١٧. از وشّاء روايت شده است كه گفت: به حضرت امام هادى عليه السّلام نامه‌اى نوشته و از آن حضرت در رابطه با حكم فقّاع آب جو سؤال نمودم، آن حضرت پاسخ دادند: خوردن آن حرام است و اين همان شراب است، و هركس آن را بخورد به منزله شراب‌خوار به حساب مى‌آيد.

وشّاء گويد: امام هادى عليه السّلام همچنين در رابطه با فقّاع فرموده‌اند: اگر حكومت در دست من بود فروشنده آن را اعدام نموده و نوشنده آن را شلاق مى‌زدم.

و همچنين فرموده‌اند: حدّ كسى كه فقّاع بياشامد مانند حدّ كسى است كه شراب‌

[١] . من لا يحضره الفقيه/ ٢/ ٤٤٤.

[٢] . كافى ٦/ ١٥٨.