پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٥ - الف - برحذر داشتن شيعه از نوشتن بعضى از چيزها

خصوص مطالبى كه مربوط به روابط و اوضاع گروه شيعه و موضع‌گيرى‌هاى آن‌ها مى‌شود برحذر مى‌داشتند، از «داود صرمى» روايت شده است كه گفت:

مولايم امام هادى عليه السّلام دستورات زيادى به من داد، و چيزهاى بسيارى به من گفت. سپس به من فرمود: «چگونه مى‌گويى؟» من آنچه را كه آن حضرت به من گفته بود كاملا از حفظ نبودم، آن حضرت دوات پيش آورد و نوشت:

«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم اكره ان شاء اللّه و الأمر بيد اللّه»؛ به نام خداوند بخشنده مهربان، اگر خدا بخواهد آن را به ياد مى‌آورم و كار به دست خداست»، من تبسّم كردم. امام هادى عليه السّلام فرمودند: تو را چه مى‌شود؟ گفتم: خير است، امام هادى عليه السّلام به من فرمودند: مرا [از حقيقت حال خود] خبر بده، عرضه داشتم خداوند مرا فداى شما گرداند. به ياد حديثى افتادم كه مردى از اصحاب ما آن را از جدّ شما حضرت امام رضا عليه السّلام نقل كرده است، كه چون دستور انجام كارى را صادر مى‌نمودند اين‌گونه مى‌نوشتند: بسم اللّه الرّحمن الرّحيم اكره ان شاء اللّه و الأمر بيد اللّه؛ به نام خداوند بخشنده مهربان، اگر خدا بخواهد آن را به ياد مى‌آورم. به‌خاطر همين مطلب بود كه من تبسّم كردم، امام هادى عليه السّلام به من فرمودند: «يا داود و لو قلت: إنّ تارك التقية كتارك الصلاة لكنت صادقا؛ اى داود، اگر بگويى: ترك‌كننده تقيّه مانند ترك‌كننده نماز است راست گفته‌اى»[١].

امام هادى عليه السّلام در اين روايت پنهان‌كارى و احتياط را با يكى از مفاهيم اسلامى يعنى «تقيّه» ارتباط مى‌دهد كه در رابطه با آن احاديث و آيات كريمه‌اى از قرآن نيز آمده است. مانند: إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً؛ مگر اين‌كه از آنان به نوعى تقيّه كند، و همچنين قول خداوند تعالى: إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ‌؛ مگر آن‌

[١] . مسند الامام الهادى عليه السّلام/ ٣٠١.