پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٣٩ - موضعگيرى آن حضرت در برابر غاليان و فرقههاى منحرف

انحراف و گمراهى عقيدتى بود كه سرانجام به كفر يا شرك به خداوند متعال منجر مى‌شد.

فعّاليت مستمرّ آن حضرت همواره در كمين بود تا باطن و حقيقت اين خطّ انحرافى را آشكار نمايد. چنانكه آن حضرت در رسوا كردن عناصر اين انحراف نيز فعّاليتى چشمگير داشت.

رواياتى كه در دست ما است، به اين معنا اشاره دارد كه كسانى كه در زمان امام هادى عليه السّلام به غلو معروف بودند اينها هستند: احمد بن هلال عبرطائى بغدادى، حسين بن عبيد اللّه قمى كه مردم قم به اتّهام غلو او را از شهر بيرون كردند، محمّد بن ارومه، على بن حسكه قمى، قاسم يقطينى، فهرى، حسن بن محمّد بن باباى قمى و فارس بن حاتم قزوينى.

امام هادى عليه السّلام كيفيت برخورد شيعيان خود را با اين افراد اين‌گونه بيان داشتند:

از احمد بن محمّد بن عيسى روايت شده است كه گفت: نامه‌اى به امام هادى عليه السّلام نوشتم و در آن، درباره كسانى كه سخنانى گفته، احاديثى را به امام هادى و پدران بزرگوارش نسبت مى‌دادند كه موجب اشمئزاز دل‌ها مى‌گرديد ... و همچنين سؤالاتى درباره واجبات، سنن و گناهان كه آن‌ها آن را تأويل مى‌كردند سؤال كردم و در آن آوردم كه اميدوارم اين مطلب را براى ما بيان نموده و بر ما مواليان منّت نهاده، آنچه را كه باعث سلامت و نجات ما از چنين گفتارهايى كه شيعيان را به سمت هلاكت و تباهى مى‌برد مى‌شود بيان فرماييد. همچنين نوشتم: كسانى كه ادّعاى اين امور را دارند، اين ادّعا را نيز دارند كه از زمره اوليا بوده، مردم را به اطاعت خود فرامى‌خوانند. از جمله آنان‌