پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٣ - ٧ عبادت

كسى كه نسبى چون نسب ما ندارد پايين‌تر دانستى، درحالى‌كه از اوّل اسلام تاكنون همواره آن‌كس كه در شرافت افضل است بر آنكه پايين دست اوست مقدّم داشته شده است.

البتّه اين منطق بسيار بى‌ارزش است. چراكه اسلام با موازين خود هيچگاه جز براى ارزش‌هاى صحيحى كه اين فرد عبّاسى هيچگاه آنان را نفهميده است تن در نمى‌دهد. امّا امام هادى سخنان او را با اين منطق قوى رد كردند كه:

سبحان اللّه، آيا اين جدّ شما عبّاس نبود كه با ابا بكر كه يك شخص تيمى است- از قبيله تيم- بيعت كرد درحالى‌كه عبّاس خود هاشمى بود؟ آيا عبد اللّه بن عبّاس نبود كه خادم عمر بن خطّاب شده بود درحالى‌كه عبد اللّه بن عبّاس هاشمى است و پدر خلفاى بنى عبّاس است و عمر شخصى از طايفه بنى عدى؟ و چگونه بود كه عمر در شوراى خلافت كه براى تعيين خليفه پس از خود خليفه كرد كسانى را از قريش داخل كرد كه از نظر شرافت نسب [از هاشميان‌] دور بودند امّا عبّاس را كه شخصى از بنى هاشم بود در اين شورى داخل نكرد؟! پس اگر مقدّم داشتن شخص غيرهاشمى بر هاشمى كارى ناشايست است، اوّلا بيعت عبّاس با ابو بكر، همچنين خدمتگزارى عبد اللّه بن عبّاس بر عمر را ناروا بداريد. پس اگر آن جايز بود اين هم جايز است‌[١].

٧. عبادت‌

روى‌آوردن به خداوند متعال، انابه به درگاه او، شب‌زنده‌دارى به عبادت خداوند متعال، مناجات با ذات اقدس حقّ و تلاوت كتاب او ويژگى بارز همه اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام بوده است.

[١] . طبرسى، احتجاج/ ٢/ ٢٥٩.