دستور به كشتن آن‌ها نداد، همچنين گفت: هركس داخل خانه خود شد در امان است و هركس سلاح بر زمين گذاشت در امان است. چرا اين‌كار را انجام داد؟ اگر حكم او در جمل صحيح بود، حكمش در صفّين خطا بوده است.

و مرا خبر بده از كسى كه به عمل شنيع لواط اقرار كند. آيا حدّ بر او جارى مى‌شود يا اين‌كه حدّ از او برداشته مى‌شود؟

امام هادى عليه السّلام فرمودند: جواب نامه او را بنويس: به آن حضرت عرض كردم: چه بنويسم؟ آن حضرت فرمودند: بنويس:

به نام خداوند بخشنده مهربان. خداوند تو را به راه راست هدايت كند. نامه‌ات به دست من رسيد و در آن نامه مرا آزمايش كرده بودى تا بتوانى بر من خرده بگيرى و اگر در جواب آن درماندم براى طعن در مقام من راهى پيدا كنى، و خداوند تو را مطابق نيّتى كه داشته‌اى جزا خواهد داد. ما سؤالات تو را كاملا توضيح داده‌ايم. پس براى شنيدن جواب گوش فرا دار، فهم خود را رام آن ساز و به آن دل بده كه حجّت بر تو تمام شده است.

از كلام خداوند متعال پرسيده‌اى كه مى‌فرمايد: كسى كه نزد او دانشى از كتاب [الهى‌] بود، گفت: ... آرى، مراد از آن‌كس كه علم كتاب در نزد او بود «آصف بن برخيا» مى‌باشد. البتّه حضرت سليمان پيغمبر عليه السّلام از معرفت آنچه را كه آصف مى‌دانست بى‌بهره نبوده است. بلكه او- كه صلوات خداوند بر او باد- دوست داشت كه امّتش،- از جنّ و انس- را آگاه كند كه:

آصف بن برخيا پس از او حجّت خدا بر آنان خواهد بود. دانشى كه در نزد آصف بود در واقع از دانش سليمان بود كه به دستور خداوند در نزد آصف قرار گرفته بود، و حضرت سليمان عليه السّلام اين كار را به اين دليل انجام داد كه در جانشينى آصف و امامتش اختلافى نباشد. كما اين‌كه در زمان زنده بودن داوود پيامبر صلّى اللّه عليه و آله حكم الهى به سليمان عليه السّلام فهمانيده شد تا اين‌كه نبوّت و جانشينى او نيز بعد از داوود روشن‌شده و حجّت بر مردمان تمام گردد.

امّا سجده كردن يعقوب و پسرانش بر يوسف نشانه محبّت آنان به يوسف عليه السّلام و در واقع عبادت و اطاعت خدا بود. كمااين‌كه سجود ملائكه بر آدم، سجده بر آدم عليه السّلام نبود، بلكه‌