واقعيت اين است كه در عصر امام باقر و امام صادق عليهما السّلام و امامان پس از آن‌ها به تأكيد بر مسأله امام مهدى عليه السّلام اهمّيت ويژه‌اى داده شده است. هنگامى كه روايات امام صادق عليه السّلام را كه درباره حضرت مهدى عليه السّلام صادر شده است به تنهائى شماره مى‌كنند، تعداد آن‌ها به حدود سيصد روايت مى‌رسد، و در دهه‌هاى بعد از زمان امام صادق نيز تأكيد بر اين مسأله از سوى اهل‌بيت عليهم السّلام همچنان ادامه داشته است.

حال بايد ديد اين واقعيّت از نظر سياسى و اجتماعى چه پيامدهايى داشته، از چنين قضيه‌اى انتظار چه تأثيرى بر دل و جان مسلمانان مى‌رفته است؟

در همين رابطه حديثى از امام حسن عسكرى عليه السّلام به دست ما رسيده است كه در تأييد همين حقيقت بزرگ است و بسيار شايسته است آن را بررّسى كرده و در آن تأمّل كنيم.

«ابو محمّد بن شاذان- عليه الرّحمه- گويد: ابو عبد اللّه بن حسين بن سعد كاتب رضى اللّه عنه بر ما حديث كرد كه ابو محمّد حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام فرمود:

بنى اميّه و بنى عبّاس به دو دليل شمشير در ميان ما آل پيامبر گذاشتند:

يكى از آن‌دو دليل اين‌كه آنان مى‌دانستند حقّى در خلافت ندارند، و مى‌ترسيدند ما ادّعاى خلافت كنيم و ناگهان حق به حقدار برسد.

دوّمين دليل اين‌كه آنان از اخبار متواتر، دانسته بودند كه از بين رفتن حكومت جابران و ظالمان، به دست قائمى از ما اهل‌بيت به وقوع خواهد پيوست. آنان شك نداشتند كه جزو گروه جابران و ستمگران هستند. به همين دليل بود كه سعى كردند اهل‌بيت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را بكشند و به طمع اين‌كه نگذارند آن قائم عليه السّلام به دنيا بيايد يا اگر به دنيا آمده كشته شود، نسل پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله را قطع كنند. امّا خداوند متعال نخواست تا امر آن قائم براى هيچ‌كدام از اين خلفاى ستمگر آشكار شود، بلكه اراده كرد تا نور خود را كامل كند، اگرچه كافران نپسندند[١].

[١] . منتخب الاثر/ ٣٥٩ چاپ دوّم به نقل از اربعين خاتون‌آبادى كشف الحقّ.