پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤٥ - ٤ بخشى از دعاهاى امام هادى عليه السلام

محامد و نعمتهايت از آن بيشتر نباشد.

خداوندا، از جود و كرمت همين بس‌كه هركس به نزد تو حاجتى آورد و در آنچه نزد تو است از خود رغبت نشان داده، تو را بخواند، وى را نااميد نمى‌كنى، بلكه بر آنان كه از تو چيزى نمى‌خواهند خشم مى‌گيرى، و هيچ‌كس در اين مسأله به تو مانند نيست. من نيز به رحمت و آمرزش تو طمع بسته و به احسان تو اطمينان دارم و اين فضل تو است كه مرا به خواندن تو و رغبت به سوى تو كشانيده است، و باز فضل تو است كه باعث شده تا حاجتم را بر در خانه تو فرود آورم، و من پيش از اين‌كه حاجتم را از تو بخواهم در درگاه تو متوجّه به پيامبرت مى‌شوم كه از جانب تو با حقّ و صداقت مبعوث شد و به نزد ما آمد و نور تو و صراط مستقيمت بود كه بندگانت را به‌وسيله او هدايت كردى و شهرها را به نور هدايتش زنده گردانيدى، هم او كه وى را مخصوص به كرامتت كردى و با شهادتت بزرگش داشتى. وى را در زمانى مبعوث به رسالت كردى كه زمين خالى از پيامبران بود. خداوندا، تو خود بندگانت را به سوى خود راهنمايى كردى و درحالى‌كه مبارك و والا هستى فرمودى:

و هرگاه بندگان من، از تو درباره من بپرسند، همانا كه من نزديكم، و دعاى دعاكننده را- به هنگامى كه مرا بخواند- اجابت مى‌كنم، پس [آنان‌] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند، باشد كه راه يابند[١] و فرمودى: بگو: «اى بندگان من- كه بر خويشتن زياده‌روى روا داشته‌ايد- از رحمت خدا نوميد مشويد. در حقيقت، خدا همه گناهان را مى‌آمرزد، كه او خود آمرزنده مهربان است‌[٢]. و فرمودى: و نوح، ما را ندا داد، و چه نيك اجابت‌كننده بوديم‌[٣] آرى اى پروردگار من، تو بهترين كسى‌

[١] . بقره/ ١٨٦.

[٢] . زمر/ ٥٣.

[٣] . صافات/ ٧٥.