پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٥١ - در آستان امامت

نوح بودند [و شريعتى مستقل نداشتند]. پيامبرانى كه در زمان ابراهيم و پس از او بودند، از شريعت و كتاب او پيروى مى‌كردند، تا اين‌كه روزگار موسى عليه السّلام فرارسيد.

پيامبرانى كه معاصر موسى عليه السّلام بودند و آنان كه پس از او آمدند شريعت، روش و كتاب موسى را پذيرفته، بدان عمل مى‌كردند، تا اين‌كه عيسى عليه السّلام به پيامبرى مبعوث شد. همچنين پيامبران معاصر عيسى عليه السّلام و آنان‌كه پس از وى آمدند، شريعت و كتاب او را مبناى عمل خود قرار دادند، تا اين‌كه پيامبر ما به رسالت مبعوث شد [كه در اين روزگار پيامبرى با او معاصر نبود و پس از او نيز پيامبرى مبعوث نشد].

اين پنج پيامبر، اولو العزم و برترين پيامبران و فرستادگان بودند و شريعت محمد صلّى اللّه عليه و آله تا روز قيامت پابرجاست و منسوخ نخواهد شد و تا آن زمان پيامبرى نخواهد آمد. پس هركسى كه پس از او دعوى پيامبرى كند، يا پس از قرآن كتابى آورد [و آن را آسمانى بخواند] خونش براى شنونده هدر است (هركس چنين ادعايى را بشنود بايد مدعى را بكشد).

در آستان امامت‌

در اين مبحث با چند مورد از تعريف امامت، امام و جايگاه او از زبان امام رضا عليه السّلام آشنا مى‌شويم:

١. از «عبد العزيز بن مسلم» نقل شده است كه گفت: «با امام رضا عليه السّلام در مرو بوديم. در آغاز ورودمان به اين شهر در روز جمعه‌اى در مسجد جامع گرد آمديم. حاضران موضوع امامت را مورد بحث قرار داده بودند و از بسيارى‌