پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٦٢ - در آستان موعظهها و كلمات قصار امام رضا عليه السلام

١٣. صل رحمك و لو بشربة من الماء. و أفضل ما توصل به الرحم كفّ الأذى عنها، و قال اللّه: لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‌[١]؛

با خويشاوندان خود بپيوند [و در حق آنان نيكى كن‌]، اگرچه به [دادن‌] جرعه‌اى آب باشد. بهترين چيزى‌كه با آن به خويشاوندان نيكى مى‌شود، بازداشتن آزار از آنان است.

خداوند فرموده است: «صدقه خود را با منت و آزار، باطل مكنيد» (چون در حق ايشان نيكى كرديد با منت، آن را تباه نكنيد).

١٤. إنّ من علامات الفقه: الحلم و العلم، و الصمت باب من أبواب الحكمة إنّ الصمت يكسب المحبة، إنّه دليل على كل خير؛

بردبارى و علم نشانه دانش است [و بدان كه‌] خموشى يكى از دروازه‌هاى حكمت است.

خموشى، محبت را جلب مى‌كند و راهنمايى است به سوى هر خير و خوبى.

١٥. إن الذي يطلب من فضل يكفّ به عياله أعظم أجرا من المجاهد في سبيل اللّه؛

آن كس كه درصدد به دست آوردن مال [حلال‌] بيشترى است تا زندگى عائله خود را تأمين كند پاداشى سترگ‌تر از پاداش مجاهد در راه خدا دارد.

١٦. از امام رضا عليه السّلام پرسيدند: چگونه صبح كرده‌اى؟

امام عليه السّلام فرمود: أصبحت بأجل منقوص، و عمل محفوظ، و الموت في رقابنا، و النار من روائنا، و لا ندري ما يفعل بنا؛

در حالى صبح كرده‌ام كه از عمر [م‌] كاسته، كردار [م‌] ثبت گرديده، [ريسمان‌] مرگ بر گردنمان افكنده شده است، آتش [دوزخ‌] را پشت سر داريم و نمى‌دانيم با ما چه خواهند كرد.

در اين‌جا گشت‌وگذار گذراى خويش را در بوستان تراث غنى امام رضا عليه السّلام به پايان مى‌رسانيم؛ تراثى كه چشمه جوشان علوم و معارف‌

[١] . بقره/ ٢٦٤.