پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٦١ - در آستان موعظهها و كلمات قصار امام رضا عليه السلام

فراوان را دشمن مى‌دارد.

٩. از امام رضا عليه السّلام درباره بندگان نيك پرسيدند، حضرت فرمود: الذين إذا أحسنوا استبشروا، و إذا أساؤا استغفروا، و إذا اعطوا شكروا، و إذا ابتلوا صبروا، و إذا غضبوا عفوا؛

[بندگان نيك كسانى هستند كه‌] چون كارى نيك كنند شادمان شوند، چون بد كنند استغفار نمايند، چون بدان‌ها [چيزى‌] داده شود سپاس گويند، چون [در دام سختى‌ها گرفتار شوند و] مورد آزمون قرار گيرند، صبورى ورزند و هرگاه كه خشم گيرند، بخشش و عفو در پيش گيرند.

١٠. آن‌گاه كه از امام عليه السّلام درباره توكل و حدّ آن پرسيدند، فرمود: أن لا تخاف أحدا إلّا اللّه؛

[حد توكل آن است كه‌] جز از خداوند از كسى ترس نداشته باشى.

١١. من السنّة إطعام الطعام عند التزويج؛

خوان گستردن و اطعام كردن به هنگام ازدواج از سنت است.

١٢. الايمان أربعة أركان: التوكل على اللّه، و الرضا بقضاء اللّه، و التسليم لأمر اللّه و التفويض إلى اللّه، قال العبد الصالح: وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ‌ ... فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَكَرُوا[١]؛

ايمان [بر] چهار ركن [استوار] است: توكل بر خدا، تن دادن و راضى بودن به قضاى خدا، تسليم شدن به امر خدا و واگذاردن كارها به خدا. [خداوند از زبان‌] «عبد صالح» (مؤمن آل فرعون) نقل مى‌كند كه گفت: «و كارم را به خدا مى‌سپارم. پس خدا او را از عواقب بد آنچه نيرنگ مى‌كردند، حمايت فرمود».

[١] . غافر/ ٤٤- ٤٥.