پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٨ - چهارم نشر آموزهها و فضايل اهلبيت عليهم السلام

برترين جانشينان و وارث علم پيامبر بود؛ همو كه نسبت به پيامبر صلّى اللّه عليه و اله جايگاهى چون جايگاه هارون نسبت به موسى داشت. پس از او حسن و حسين دو سرور جوانان اهل بهشت امام و راهنما و جانشين آن [دو] بزرگ هستند.

آن‌گاه امام رضا عليه السّلام امامان را يكايك نام برده، فرمود: هركس آنان را نشناخته بميرد، [به يقين‌] بر آيين جاهلى مرده است. پرهيزگارى، پاكدامنى، راستگويى، صلاح و درستكارى، استقامت [در راه خدا]، كوشش [در انجام وظيفه رسالت‌]، و بازپس دادن امانت به نيكوكار و بدكردار شيوه و آيين آنان است.[١]

امام رضا عليه السّلام در مقام تبيين مفاهيم امامت و مسئوليت‌هاى امام برآمده، فرمود:

«إن الإمامة أسّ الإسلام النامي و فرعه السّامي، بالإمام تمام الصلاة، و الزكاة، و الصيام، و الحج، و الجهاد و توفير الفي‌ء، و الصدقات، و امضاء الحدود و الأحكام، و منع الثغور و الأطراف. الإمام يحلل حلال اللّه و يحرّم حرام اللّه، و يقيم حدود اللّه و يذب عن دين اللّه و يدعوا إلى سبيل ربه بالحكمة و الموعظة الحسنة و الحجة البالغة»[٢]؛

[به يقين‌] امامت، اساس رشد يابنده و شاخه بالنده اسلام است. با بودن [و پذيرفتن‌] امام، نماز، زكات، روزه، حج، جهاد پذيرفته شده، كمال مى‌يابد [و هم با وجود او] خمس و صدقات جمع‌آورى شده، حدود و احكام خدا اجرا مى‌شود و مرزها [از گزند دشمن‌] ايمن مى‌گردد. امام، حلال خدا را حلال و حرام حضرتش را حرام كرده، حدود خدا را برپا مى‌دارد، از دين خدا دفاع مى‌كند و با گفتار حكيمانه، پندهاى نيكو و حجت و برهان رسا [، مردم را] به راه [روشن و راست‌] خدا فرا مى‌خواند.

[١] . بحار الانوار ٦٨/ ٢٣٦/ حديث ٢٠.

[٢] . طبرسى، الاحتجاج ٢/ ٤٤١- ٤٤٢.