پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٣٣ - فرجام غمانگيز امام رضا عليه السلام

«ابن حجر» گفت: «او (امام رضا «عليه السّلام») خبر مى‌داد كه پيش از مأمون خواهد مرد و كنار هارون به خاك سپرده خواهد شد. سرانجام چنان شد كه او مى‌گفت».[١]

زمانى كه مأمون امام رضا عليه السّلام را به خراسان مى‌خواند، حضرتش خاندان خود را گرد آورد. او در اين‌باره فرمود: «زمانى كه مى‌خواستند مرا از مدينه به سمت خراسان ببرند، خاندان خويش را جمع كرده، به آن‌ها دستور دادم بر من مويه و گريه كنند تا ناله و زارى آنان را بشنوم. سپس دوازده هزار دينار ميان آنان تقسيم كرده، گفتم: من ديگر نزد خانواده‌ام بازنخواهم گشت».[٢]

چون «دعبل خزاعى» پس از ولايت‌عهدى امام رضا عليه السّلام قصيده «تائيه» خود را براى حضرت خواند، به اين بيت رسيد:

«و قبرى در بغداد از آن پاكيزه انسانى است؛ كه خداوند او را در مراتب عالى رحمت خويش قرار دهد».[٣]

امام عليه السّلام فرمود: در اين‌جا يك بيت بيفزايم كه قصيده‌ات كمال يابد؟

دعبل گفت: آرى اى فرزند رسول خدا.

امام عليه السّلام فرمود:

«و قبرى در طوس كه سخت مصيبت فزاست؛ و در درون، آتش اندوه افروخته [غم بى‌شمار زايد]».[٤]

دعبل گفت: اى فرزند رسول خدا، قبرى كه در طوس قرار دارد از آن‌

[١] . الصواعق المحرقه/ ٣٠٩.

[٢] . عيون اخبار الرضا ٢/ ٢١٨ و اعلام الورى ٢/ ٥٩- ٦٠.

[٣] .

[٤] .