پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣٧ - سوم دعوت به مكارم اخلاق

و اولياى خداوند فرامى‌خواند.

او در اين‌باره فرموده است:

زمانى مؤمن، مؤمن [واقعى‌] است كه از سه خصلت برخوردار باشد: خصلتى از خداوند، خصلتى از پيامبر خدا و خصلتى از ولىّ خدا. پس [با داشتن‌] خصلت خداوندى كارهاى خود را از مردم پنهان دارد و [با داشتن‌] خصلت پيامبر او، با مردم راه مدارا [و مهربانى‌] در پيش گيرد و [با داشتن‌] خصلت ولى خدا در سختى‌ها شكيبايى ورزد [كه چنين كسى مؤمن است‌].[١]

امام رضا عليه السّلام همچنين حدود فروتنى را به‌عنوان يك حركت رفتارى فراگير كه از فرد آغاز شده، جامعه را فرامى‌گيرد، ترسيم كرده، فرمود:

فروتنى مراتبى دارد، از جمله: انسان قدر و منزلت خود را بشناسد و با دلى پاك خود را در آن جايگاه قرار دهد، همان‌گونه با مردم باشد كه دوست دارد با وى رفتار كنند، اگر از كسى بدى ديد آن بدى را با خوبى بزدايد، خشم خود را فروبخورد و از مردم درگذرد كه خداوند نيكوكاران را دوست مى‌دارد.[٢]

امام على بن موسى الرضا عليه السّلام براى رسيدن به اهداف خود در اصلاح جامعه، از مثل‌ها و داستان‌هاى نيكوكاران بهره مى‌جست تا اصل اصلاحات در ذهن و جان مردم نقش بسته، از خاطره‌ها محو نشود. از جمله آن داستان‌ها ماجراى زير است:

امام عليه السّلام فرمود: «مردى از بنى اسرائيل چهل سال خداوند- تبارك و تعالى- را عبادت كرد، اما عبادتش مقبول درگاه خداوند واقع نشد. با خود انديشيد: هر چه بر تو رود از توست، پس جز تو كسى در اين حرمان دخيل نيست.

[١] . اصول كافى ٢/ ٢٤٢.

[٢] . اصول كافى ٢/ ١٢٤.