پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٦٠ - در آستان موعظهها و كلمات قصار امام رضا عليه السلام

٢. صاحب النعمة يجب أن يوسّع على عياله؛

آن‌كه از نعمت فراوان برخوردار است بايد افراد عائله خود را از آن بهره‌مند كرده، بر ايشان وسعت دهد.

٣. من أخلاق الأنبياء التنظف؛

خويش را پاكيزه كردن [و آراستن‌] از اخلاق و شيوه پيامبران است.

٤. لم يخنك الأمين، و لكن ائتمنت الخائن؛

هرگز، امين به تو خيانت نمى‌كند، ولى [اگر چنين شد بدان كه به خطا] خائن را امين پنداشته‌اى.

٥. إذا أراد اللّه أمرا سلب العباد عقولهم، فأنفذ أمره و تمت إرادته، فإذا أنفذ أمره ردّ إلى كل ذي عقل عقله، فيقول: كيف ذا و من أين ذا؟؛

چون خداوند اراده كارى كند، خرد بندگان را از آنان بربايد و آن‌گاه اراده خود را عملى كند، سپس خرد ايشان را به آنان بازمى‌گرداند. [در اين حال‌] آنان مى‌گويند: اين، چگونه رخ داد و از كجا آمد؟

٦. الصمت باب من أبواب الحكمة، إنّ الصمت يكسب المحبة، إنّه دليل على كل خير؛ خموشى يكى از دروازه‌هاى حكمت است. خموشى، محبت را جلب مى‌كند و راهنمايى است به سوى هر خير و خوبى.

٧. التودّد إلى الناس نصف العقل؛

با مردم محبت و مهربانى ورزيدن، نيمى از خرد است.

٨. إنّ اللّه يبغض القيل و القال و إضاعة المال و كثرة السؤال؛

خداوند قيل‌وقال (گفت‌وگو و هياهوى بيهوده)، تباه كردن مال و پرسش [بيهوده‌]