پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٦ - ٥ گفتوگو با ارباب مذاهب اسلامى

كنار سهم خود و سهم پيامبرش- كه درود بر او باد- قرار داده است و همين، وجه تمايز و مرز ميان «آل» و «امت» است. حضرت بارى‌تعالى اينان را در يك جايگاه و امت را در جايگاهى ديگر قرار داده، آنچه را براى خود خواسته، براى آنان پسنديده و آنان را به اين وسيله برگزيده است.

حضرت حق، اين بخش را با [بيان سهم‌] خود آغاز كرده، پيامبر را در مرتبه دوم و خاندان او را در مرتبه بعدى سهم گرفتن از «في‌ء»، «غنيمت» و ... كه حضرتش براى خود خواسته، قرار داده است. او- كه گفته‌اش حق است- با آيه‌ «وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى‌

بر پيوستگى [و تغييرناپذيرى‌] حقوق دائم آنان تا روز قيامت تأكيد دارد، آن‌جا كه فرموده است: «لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ[١]؛

از پيش روى آن (قرآن) و از پشت سرش باطل به سوى آن نمى‌آيد، وحى (نامه) اى است از سوى حكيمى ستوده [صفات‌].

اما آن‌جا كه [در بخش دوم آيه پيشين‌] مى‌فرمايد: وَ الْيَتامى‌ وَ الْمَساكِينِ؛ و يتيمان و بينوايان» [پس بدانيد كه‌] چون يتيم از آن حالت درآمده، [بزرگ شده، يا همسرى گزيند] ديگر سهمى از غنيمت‌ها نخواهد داشت و چون بينوا، توانمند شود، از غنيمت بى‌بهره خواهد شد و حق «مساكين» بر او حرام مى‌شود، اما سهم «خويشاوندان» براى نيازمند و بى‌نياز آنان، همچنان تا قيامت پابرجاست. [اگر بپرسند چرا توانمندان ايشان از آن بهره مى‌برند؟ پاسخ آن چنين است كه‌] كسى از خدا و پيامبرش بى‌نيازتر نيست، اما حضرتش به ترتيب، بخشى از آن [غنايم و في‌ء] را به خود و بخشى به پيامبرش اختصاص‌

[١] . فصلت/ ٤٢.