پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٧٣ - پنجم مصونيت حكومت از خطر وجود امام عليه السلام

مى‌گرفت و به همين نسبت و به دليل دور بودن امام عليه السّلام از جامعه، از رهنمودهايى كه به صورت مستقيم از امام عليه السّلام دريافت مى‌كردند كاسته مى‌شد.

نتيجه اين‌كه اندك ديدارهايى كه همه روزه با امام عليه السّلام صورت مى‌گرفت و نيز تحركات آن حضرت از سوى دستگاه حكومتى به خوبى و با دقت كامل زير نظر قرار مى‌گرفت. به همين منظور، مأمون، «هشام بن ابراهيم راشدى» را در ظاهر به خدمت امام عليه السّلام درآورد و منصب حاجبى امام را بدو سپرد و هشام سعى مى‌كرد كه به امام عليه السّلام نزديك شود. او بنا به وظيفه‌اى كه برعهده داشت، عليه امام جاسوسى مى‌كرد، بسيارى از دوستداران آن حضرت را از ديدار با ايشان بازمى‌داشت و هرچه از امام مى‌شنيد به اطلاع مأمون مى‌رساند.[١]

پنجم: مصونيت حكومت از خطر وجود امام عليه السّلام‌

از آن‌جا كه حكومت، به تازگى از جنگ‌هاى خونين و خردكننده‌اى كه ميان مأمون و برادرش امين از يك سو و مأمون و نيروهاى معارض از سوى ديگر درآمده بود، گرد آمدن مسلمانان گرد وجود مبارك امام رضا عليه السّلام و گسترش پايگاه مردمى آن حضرت، در حكم قدرت گرفتن امام عليه السّلام و ناتوان شدن مأمون بود كه خطرى بزرگ براى حكومت مأمون به شمار مى‌رفت.

مأمون خود به اين حقيقت اعتراف كرده، گفت: «بيم آن داشتيم اگر او را به همان حال (آزاد و در ميان مردم) رها كنيم از سوى او خطرى متوجه ما شود و چنان بلايى از او بر ما رود كه توان دفع آن را نداشته باشيم و تحمل آن براى ما طاقت‌فرسا باشد».[٢]

[١] . بحار الانوار ٤٩/ ١٣٩.

[٢] . فرائد السمطين ٢/ ٢١٤.