پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٦ - سوم ارجاع امت به عالمان

برداشته، قانون، انديشه و نظريه صحيح جايگزين آن‌ها مى‌كند و اين همان چيزى است كه مصلحان حقيقى در راه ايفاى آن، هر سختى را به جان خريده‌اند.

سوم: ارجاع امت به عالمان‌

پس از آن‌كه دامنه پايگاه مردمى اهل‌بيت عليهم السّلام گسترش يافت و ديدار امام رضا عليه السّلام در هر زمان سخت مى‌نمود، آن حضرت مردم را براى فراگيرى احكام و دستور دين به عالمان ارجاع مى‌داد. از «عبد العزيز بن مهتدى» نقل شده است كه گفت: «به [على بن موسى‌] الرضا گفتم: هرگاه كه بخواهم نمى‌توانم به ديدارت بيايم. احكام و دستور دين را از كه فرابگيرم؟

امام عليه السّلام فرمود: [احكام دين خود را] از «يونس بن عبد الرحمن» فراگير».[١]

در سراسر گستره اسلامى فقيهانى بودند كه از امام عليه السّلام پيروى مى‌كردند.

امام رضا عليه السّلام ياران خود و ديگر مسلمانان را در مسائل اعتقادى و احكام شرعى مورد ابتلا به ايشان ارجاع مى‌داد كه «احمد بن محمد بزنطى»، «محمد بن فضل كوفى»، «عبد اللّه بن جندب بجلى» و «حسين بن سعيد اهوازى» از آن جمله بودند.

امام رضا عليه السّلام از كار و فعاليت راويان غفلت نمى‌ورزيد و هماره آنان را زير نظر داشت تا مبادا به دروغ، روايتى را به پدرانش نسبت دهند. او در برخورد با وضاعان هرگز راه مسامحه در پيش نمى‌گرفت. حضرتش درباره «يونس» مولاى «على بن يقطين» مى‌فرمود: خدايش لعنت كند كه بر پدرم دروغ بست (روايتى دروغين را به پدرم نسبت داد).[٢]

[١] . رجال كشى/ ٤٨٣/ حديث ٩١٠.

[٢] . بحار الانوار ٤٩/ ٢٦١- ٢٦٢( به نقل از: السرائر ٣/ ٥٨٠).