پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٠ - ٣ گفتوگوى امام رضا عليه السلام با على بن جهم

شما مى‌گوييد [و آن را باور داريد]. [به يقين‌] شنيده‌اى [و خوانده‌اى‌] كه خداوند- عز و جل- خطاب به پيامبرش داوود فرمود: «يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ؛[١] اى داوود، ما تو را در زمين خليفه [و جانشين‌] گردانيديم، پس ميان مردم به حق داورى كن».

گفت: اى فرزند رسول خدا، پس ماجراى داوود با اوريا چيست؟ امام عليه السّلام فرمود: در روزگار داوود [رسم و عادت چنين بود كه‌] اگر زنى شوهر خود را به مرگ طبيعى يا در ميدان جنگ از دست مى‌داد ديگر تن به ازدواج نمى‌داد.

داوود عليه السّلام نخستين كسى بود كه خداوند- عز و جل- به او اجازه داد تا با زنى كه شوهرش در جنگ كشته شده بود، ازدواج كند. او نيز پس از سرآمدن عده بيوه اوريا، با او ازدواج كرد كه همين امر، بر مردم گران آمد.

اما موضوع آيه: «و آنچه را كه خدا آشكاركننده آن بود، در دل خود نهان مى‌كردى و از مردم مى‌ترسيدى با آن‌كه خدا سزاوارتر بود كه از او بترسى» كه مخاطب آن پيامبر صلّى اللّه عليه و اله بود، بدين شرح است، [پس تأويل و تفسير آن را بدان‌].

خداى- عز و جل- همسران پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را كه در اين جهان و آن جهان [در حكم‌] مادران مؤمنان هستند براى حضرتش نام برد كه يكى از آنان «زينب» دختر «حجش» بود. آن‌هنگام كه خداوند پيامبر صلّى اللّه عليه و اله خود را از نام همسرانش آگاه فرمود، زينب در كابين زناشويى «زيد بن حارثه» بود.

پيامبر صلّى اللّه عليه و اله از بيم اين‌كه منافقان بگويند «او (پيامبر) زنى را كه در خانه شوهر است يكى از زنان خود و مادر مؤمنان مى‌خواند» از ابراز نام او خوددارى و آن را پنهان مى‌كرد. اين بود كه خداوند خطاب به پيامبر صلّى اللّه عليه و اله فرمود:

[١] . سوره ص/ ٢٦.