پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٨ - ٥ گفتوگو با ارباب مذاهب اسلامى

اختصاص دارد. [اين‌] به‌عنوان فريضه از جانب خداست».

آيا در اين آيه [كه درباره صدقه است‌] به موردى برمى‌خوريد كه خداوند براى خود، براى پيامبرش يا براى خويشاوندان نزديك آن حضرت سهمى مقرر فرموده باشد؟ [خداوند در اين مورد چنين نكرده است،] چرا كه خود، پيامبر خود و خاندان او را از صدقه دور و منزه كرده، بلكه آن را بر [پيامبر و] خاندان او حرام گردانيده است، زيرا «صدقه» چرك [معنوى‌] مردم است و اين خاندان از هر پليدى و چرك [معنوى‌] پاكيزه گردانيده شده‌اند و خداوند ايشان را [از ميان خلق‌] برگزيد و چيزى را كه براى خود مى‌پسنديد براى آنان پسنديده، آنچه را براى خود ناپسند مى‌ديد براى ايشان نمى‌پسنديد.

نهم: اين‌كه ما «اهل الذكر» هستيم؛ همان‌هايى كه خداوند درباره‌شان مى‌فرمايد: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ*[١]؛

پس اگر نمى‌دانيد، از پژوهندگان كتاب‌هاى آسمانى جويا شويد.

عالمان گفتند: مراد اين آيه از «اهل الذكر»، يهود و نصارى هستند.

حضرت ابو الحسن رضا عليه السّلام فرمود: آيا چنين چيزى درست [و ممكن‌] است؟ بنابراين ما را به دين خويش مى‌خوانند و مى‌گويند: دين ايشان از اسلام برتر است!

مأمون گفت: در اين‌باره توضيح و شرحى دارى كه مخالف ادعاى آنان باشد؟

امام عليه السّلام فرمود: آرى «ذكر»، رسول خداست و ما «اهل» آنيم و اين در قرآن كريم صراحت دارد آن‌جا كه در سوره طلاق آمده است: «فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي‌

[١] . نحل/ ٤٣ و انبياء/ ٧.