پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣١٠ - ٥ گفتوگو با ارباب مذاهب اسلامى

يازدهم: خداوند در سوره «مؤمن» (غافر) از زبان مردى نقل بيان كرده، مى‌فرمايد:

«وَ قالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمانَهُ أَ تَقْتُلُونَ رَجُلًا أَنْ يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ وَ قَدْ جاءَكُمْ بِالْبَيِّناتِ مِنْ رَبِّكُمْ‌[١]؛

و مرد مؤمنى از آل فرعون كه ايمان خود را پنهان مى‌داشت گفت: آيا مى‌خواهيد مردى را بكشيد به جهت اين‌كه مى‌گويد: پروردگار من «اللّه» است در حالى‌كه دلايل روشنى از سوى پروردگارتان براى شما آورده است؟.

اين مرد مؤمن، پسردايى فرعون بود. از اين‌رو خداوند او را به پيوند خويشاوندى‌اش به فرعون نسبت داد و او را از خاندان فرعون خواند، اما او را به دين و آيين فرعون نسبت نداد. به همين صورت ما نيز در خويشاوندى با پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و اين‌كه از او زاده شده‌ايم اختصاص يافتيم و آيين پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را در ميان مردم گسترانيديم كه اين، فرق [ديگرى‌] ميان «آل» و «امت» است.

دوازدهم: خداوند فرموده است: «وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها[٢]؛ و خانواده خود را به نماز فرمان ده و بر انجام آن شكيبا باش».

حضرت حق ما را از اين ويژگى بهره‌مند فرمود، چرا كه افزون بر فرمان همگانى به نماز گزاردن، ما را نيز [به‌طور جداگانه‌] به گزاردن آن امر فرمود [كه اين نيز از ديگر ويژگى ماست‌]. پس از نزول اين آيه، پيامبر صلّى اللّه عليه و اله تا نه ماه و همه روزه در پنج وقت به درب سراى على عليه السّلام و فاطمه عليها السّلام مى‌رفت و مى‌فرمود:

«الصلاة يرحمكم اللّه؛ نماز [را به پا داريد] خدايتان بر شما رحمت آرد». [هرگز نشنيده‌ايد كه‌] خداوند يكى از دودمان پيامبران را از چنين منزلت و كرامتى كه ما را

[١] . غافر/ ٢٨.

[٢] . طه/ ١٣٢.