پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٤٦ - ١ امام رضا عليه السلام و راهبرى جنبش الهى

الحسن»، «زهرى» «عمرو بن دينار»، «على بن زيد بن جدعان» و «يحيى بن امّ الطويل» از آن جمله بودند.[١]

امام سجاد عليه السّلام همچنان در تدارك رهبرى آينده بود. او فرزندش امام «محمد باقر» عليه السّلام را به امامت و راهبرى عامه و فرزند ديگرش «زيد» را براى قيام مسلحانه عليه حاكمان غاصب آماده كرد.

در روزگار امامت امام باقر عليه السّلام، زيد نزد امام باقر عليه السّلام رفته از حضرتش اجازه خواست. امام در پاسخ فرمود: اى زيد، اين كار را مكن، چرا كه مى‌ترسم برون كوفه كشته و به دار آويخته شوى.

زيد نيز از امام باقر عليه السّلام فرمان برده، از قيام در روزگار آن حضرت خوددارى كرد.[٢]

زيد بن على عليه السّلام امامت برادرش امام باقر عليه السّلام و امامت برادرزاده‌اش امام صادق عليه السّلام را پذيرفته، بدان گردن نهاده بود. او در شعر زير به پيروى خود از دو امام بزرگوار اشاره كرده، سروده است:

«باقر (شكافنده) علم در لحد جاى گرفت؛ همان كه امام جهانيان و پاكيزه زاده بود.

پس از او كسى را جز [امام‌] جعفر [صادق عليه السّلام‌] ندارم؛ او امام جهانيان و يگانه ستوده شده است».[٣]

تصريح امام باقر عليه السّلام به يارى كردن زيد، بهترين گواه بر اين مطلب است كه امامان معصوم عليه السّلام غيرمستقيم خط نظامى را راهبرى مى‌كردند.

[١] . سير أعلام النبلاء ٤/ ٣٩١.

[٢] . الخرائج و الجرائح ١/ ٢٨١.

[٣] . بحار الانوار ٤٦/ ٢٩٦( به نقل از: مناقب آل ابى طالب ٤/ ٢١٣):