پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٤٨ - ١ امام رضا عليه السلام و راهبرى جنبش الهى

شما را به [بيعت با] خويش نخواند بلكه به [پذيرش‌] «رضا از آل محمد صلّى اللّه عليه و اله» فرا خواند و اگر پيروز مى‌شد به يقين به وعده خود وفا مى‌كرد.

شايان توجه است كه بدانيم گرايش و خطمشى نظامى از دو جهت سپر و دژ امامان عليه السّلام بود:

نخست: حفاظت از حالت و روحيه انقلابى جامعه تا پيوسته آماده قيام و فداكارى باشد؛

دوم: با سرگرم شدن حاكمان به تعقيب و گريز و رويارويى با جنبش‌هاى انقلابى و قيام‌ها، فرصت براى ادامه فعاليت‌هاى اصلاحى به دست مى‌آمد و امامان عليه السّلام جز در زمينه قيام، در تمام زمينه‌ها به فعاليت مى‌پرداختند كه در اين صورت امام عليه السّلام از حاكمان گزندى نمى‌ديد و حضور او در ميان مردم، ايمنى و سلامت اهل‌بيت عليهم السّلام و ياران ايشان را تضمين مى‌كرد. حاكميت نيز كه سرگرم رويارويى با قيام‌ها و انقلابيون بود از پرداختن به امام عليه السّلام و ممانعت از فعاليت‌هاى اجتماعى او خوددارى مى‌كرد، زيرا اقدام به سركوب همه‌جانبه، دامنه قيام و اقدام‌هاى نظامى را گسترش مى‌داد. از اين‌رو كسانى كه در ظاهر به دانش‌اندوزى يا بازرگانى پرداخته، از كارهاى نظامى دورى مى‌جستند، از آزادى نسبى داده شده از سوى حكومت، بهره مى‌بردند.

امام صادق عليه السّلام با اشاره به سپر بودن قيام‌هاى مسلحانه فرمود:

«كفّوا ألسنتكم و الزموا بيوتكم، فإنّه لا يصيبكم أمر تخصّون به أبدا، و لا تزال الزيدية لكم وقاء أبدا»؛[١]

زبان خويش را [از فاش كردن رازها] بربنديد و خانه‌نشينى گزينيد كه [در اين دو

[١] . اصول كافى ٢/ ٢٢٥.