پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٩ - ٩ گفتوگوى امام رضا عليه السلام با سليمان مروزى

باطل مى‌كند.

سليمان گفت: فدايت گردم، اراده او (خدا) آن چيزى نيست كه مردم شناخته و مى‌دانند.

امام عليه السّلام فرمود: مى‌بينم بدون شناخت، مدعى علم به آن (اراده) شده، گفته‌ايد: اراده، چونان شنوايى و بينايى است. بنابراين، اراده از نظر شما چيزى غير از آنى است كه شناخته و درك شده است؟

سليمان پاسخى نداد.

آن‌گاه امام عليه السّلام فرمود: اى سليمان، آيا خداى- عز و جل- مى‌داند چه چيزى در بهشت و دوزخ است؟

پاسخ داد: آرى.

امام عليه السّلام فرمود: آيا آنچه را كه خدا مى‌داند از علم است؟

سليمان گفت: آرى.

امام عليه السّلام فرمود: بنابراين، چيزى از علمش نمى‌ماند مگر اين‌كه [محقق‌] بشود. [حال از تو مى‌پرسم:] آيا خداوند بر [كيفر و پاداش يا شمار] آنان كه در دوزخ و بهشت هستند مى‌افزايد يا آن را از آنان برمى‌گيرد؟

سليمان گفت: نه، بلكه مى‌افزايد.

امام عليه السّلام فرمود: از گفته تو چنين دريافته‌ام كه چيزى را بر آنان افزوده كه علم حضرتش به افزايش آن نمى‌رسيد.

سليمان گفت: فدايت شوم، افزايش، غايت و نهايتى ندارد.

امام عليه السّلام فرمود: در اين صورت به نظر شما در صورتى كه او نهايت و غايت آن را نداند، علم او نيز به آنچه در بهشت و دوزخ است احاطه ندارد و اگر علم او به آنچه در آن‌ها است احاطه نداشته باشد، از آن چيزى‌كه در آن‌ها قرار