پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥٠ - ٢ گفتوگو با ارباب اديان

است، چه دليلى بر يگانگى او وجود دارد؟

امام عليه السّلام فرمود: اين‌كه جهان را داراى دو آفريدگار مى‌دانى در حقيقت، پس از اثبات يك آفريدگار، مدعى آفريدگار دوم هستى. بنابراين، يكى بودن آفريدگار محل اتفاق [ما و شما] است و بيش از يك آفريدگار مورد اختلاف است.[١]

٢. گفت‌وگو با ارباب اديان‌

«حسن بن محمد نوفلى» مى‌گويد: «چون على بن موسى الرضا عليه السّلام [به خراسان آمده،] بر مأمون وارد شد، مأمون از فضل بن سهل خواست تا اصحاب نظريه‌ها و ديانات، مانند: «جاثليق»، «رأس الجالوت»، بزرگان صابئى (مندايى) ها، «هربد بزرگ» پيروان زرتشت، «قسطاس رومى» و متكلمان را گرد آورد تا گفته او (امام «ع») و آنان را بشنود.

فضل خواسته مأمون را اجرا كرد و او را از آمدن‌شان آگاه نمود مأمون به فضل گفت: آنان را نزد من بياور.

فضل نيز آنان را نزد مأمون گرد آورد و مأمون ايشان را گرامى داشت و تكريم كرد، آن‌گاه به آن‌ها گفت: شما را براى كار خيرى گرد آورده‌ام و دوست دارم با اين عموزاده‌ام كه از مدينه آمده است مناظره كنيد. [حال مرخص هستيد كه برويد] و فردا صبح همگى در اين‌جا حاضر شويد.

گفتند: اى امير المؤمنين، سخن تو را به گوش گرفته، فرمانت را اطاعت مى‌كنيم و- ان شاء اللّه- فردا اول وقت حاضر خواهيم شد.

حسن بن محمد نوفلى مى‌گويد: در حال گفت‌وگو با ابو الحسن رضا

[١] . شيخ صدوق، التوحيد/ ٢٧٠.