پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٨٢ - ٢ گفتوگو با ارباب اديان

وجود خداوند دلالت كند. پس خداوند- تبارك و تعالى- يگانه واحدى است كه دومى ندارد [تا] او را برپا دارد، يارى كند و نگاه دارد، [در حالى‌كه‌] آفريده‌ها- به اذن و مشيت خداوند- يكديگر را نگاه مى‌دارند.

[اين همان چيزى است كه‌] مردم درباره آن دچار اختلاف شده و در وادى گمراهى و سرگردانى، گرفتار شدند و از تاريكى، درخواست رهايى از تاريكى مى‌كنند، چرا كه خداوند را به اوصافى مى‌خواندند و توصيف مى‌كردند كه خود بدان موصوف بودند. از همين‌رو از حق بيشتر و بيشتر فاصله مى‌گرفتند.

اما اگر خداى- عز و جل- با اوصافش و آفريدگان را با اوصافشان توصيف مى‌كردند، توصيفى به‌جا مى‌كردند و سخن از سر فهم و يقين مى‌گفتند و گرفتار اختلاف [و پراكنده‌گويى‌] نمى‌شدند، ولى چيزى را [در اين باب‌] مى‌جستند كه [به وسيله آن‌] دستخوش سرگردانى و سردرگمى شدند و وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ؛[١] و خداوند هركه را بخواهد به راه راست هدايت مى‌كند».

عمران گفت: سرور من، گواهى مى‌دهم او همان‌گونه است كه توصيف كردى، اما مسأله‌اى مانده است كه مى‌خواهم بپرسم.

امام عليه السّلام فرمود: هرچه مى‌خواهى بپرس.

عمران گفت: درباره خداوند حكيم مى‌پرسم. او در چه چيز است؟ چيزى بر او احاطه دارد؟ از چيزى به چيز ديگرى متحول مى‌شود؟ يا اين‌كه به چيزى نياز پيدا مى‌كند؟

امام عليه السّلام فرمود: اى عمران، پاسخ تو را مى‌دهم، پس به درستى پاسخ را درك كن، زيرا اين، از مشكلترين سؤال‌هايى است كه براى مردم پيش مى‌آيد كه‌

[١] . بقره/ ٢١٣.