پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٨٠ - ٢ گفتوگو با ارباب اديان

يگانگى پرستيده مى‌شد غير خدا بود، زيرا صفات و اسماء خداوند، غير اوست. آيا فهميدى؟

عمران گفت: آرى سرور من. مطالب بيشترى بگوييد.

امام عليه السّلام فرمود: [اى عمران،] از [پيروى و تكرار] گفته نادانان گمراه بپرهيز؛ همان‌هايى كه گمان مى‌كنند خداوند در آخرت براى حسابرسى پاداش و كيفر [دادن‌] وجود دارد، ولى در دنيا براى اطاعت [شدن و دل به‌] اميد [او بستن حاضر] نيست. اگر [آن‌گونه كه آن گمراهان مى‌پندارند] در خداوند- جل و علا- نقص و شكستى بود هرگز در آخرت نيز موجود نمى‌شد، اما مردم از جايى كه نمى‌دانند [و با قرار گرفتن در بيراهه‌اى كه آن را شاهراه مى‌دانند] از راه حق [بيرون شده، به كوره راه تاريكى‌هاى نادانى گام نهاده،] گمراه شده، حق را نمى‌بينند و نمى‌شنوند.

خداوند- عزّ و جلّ- در اين‌باره فرموده است: وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى‌ فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى‌ وَ أَضَلُّ سَبِيلًا[١]؛ و هركه در اين [دنيا] كور [دل‌] باشد، در آخرت [هم‌] كور [دل‌] و گمراهتر خواهد بود. [طبق آيه قرآن‌] چنين شخصى حقايق موجود را [به دليل كوردلى‌] نمى‌بيند.

خردمندان دانسته‌اند كه استدلال بر آنچه در آن‌جا (روز واپسين) وجود دارد، تنها با استدلال به آنچه در اين‌جا (دنيا) وجود دارد ممكن است و هر كس علم آن را (خداشناسى يا معاد) از پيش خود [و بنا به درك خود] گرفته و وجود و ادراك او را از خويش خواسته باشد، نه از جايگاه آن [كه امامان هستند، بى‌ترديد] اين علم، بر دورى او [از خداوند و شناخت او] مى‌افزايد،

[١] . إسراء/ ٧٢.