پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٨ - ٩ گفتوگوى امام رضا عليه السلام با سليمان مروزى

نخواهد كرد، آن‌جا كه مى‌فرمايد: «وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ‌[١]؛ و اگر بخواهيم قطعا آنچه را كه به تو وحى كرده‌ايم مى‌بريم». پس او مى‌داند چگونه آن [وحى‌] را ببرد، اما هرگز چنين نمى‌كند.

سليمان گفت: زيرا كه خداوند از امر [اراده‌] فارغ شد و چيزى به او نمى‌افزايد.

امام عليه السّلام فرمود: اين، گفته يهود است. خداوند فرموده است: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌[٢]؛ بخوانيد مرا تا شما را اجابت كنم». پس اين گفته خدا چه مى‌شود؟

سليمان گفت: اين گفته خداوند بدان معناست كه بر انجام آن تواناست.

امام عليه السّلام فرمود: آيا خداوند وعده مى‌دهد، اما به آن وفا نمى‌كند؟ او مى‌فرمايد: «يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ[٣]؛ در آفرينش، هرچه بخواهد مى‌افزايد» و «يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ‌[٤]؛ خدا آنچه را بخواهد محو يا اثبات مى‌كند، و اصل كتاب نزد اوست». [بنا به گفته شما كه‌] او از كار فراغت يافته، پس چگونه چنين فرموده است؟

اين‌بار نيز سليمان پاسخ نداشت.

امام عليه السّلام فرمود: اى سليمان، آيا مى‌داند كه انسانى به وجود خواهد آمد، اما او اراده مى‌كند كه نيافريند، يا اين‌كه انسانى امروز مى‌ميرد، ولى او اراده كند كه در اين روز نميرد؟

سليمان گفت: آرى.

امام عليه السّلام فرمود: يعنى اين‌كه مى‌داند آنچه را اراده كرده بشود، مى‌شود؟ يا

[١] . إسراء/ ٨٦.

[٢] . غافر/ ٦٠.

[٣] . فاطر/ ١.

[٤] . رعد/ ٣٩.