پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٦ - ٩ گفتوگوى امام رضا عليه السلام با سليمان مروزى

مأمون رو به سليمان كرد و گفت: واى بر تو، تا چه اندازه مغالطه و سرگردانى [ميان اين تكرارها]؟ اين بحث را واگذار و مطلبى ديگر در پيش گير كه توان پاسخ گفتن به اين موضوع را ندارى.

امام عليه السّلام به مأمون فرمود: اى امير المؤمنين، او را به حال خويش واگذار و بحث را قطع مكن كه آن را دستاويز قرار خواهد داد. [سپس رو به سليمان كرد و فرمود:] اى سليمان، سخن خود را دنبال كن.

سليمان گفت: گفتم كه اراده، همانند: شنوايى، بينايى و علم است.

امام عليه السّلام فرمود: باكى نيست. بگو تا بدانم كه اين‌ها يك معنا دارند يا داراى معانى مختلفى هستند؟

سليمان گفت: يك معنا دارند.

امام عليه السّلام فرمود: بنابراين، معناى اراده‌ها يكى است؟

سليمان گفت: آرى.

امام عليه السّلام فرمود: پس اگر معناى تمام آن يكى باشد [لزوما و بالضروره‌] اراده ايستادن، نشستن، حيات و مرگ يكى خواهد بود و هيچ‌يك از اين اراده‌ها بر ديگر مقدم و با ديگر اراده‌ها [ى نام برده شد] در تضاد نبوده، شى‌ء واحدى هستند.

سليمان گفت: معناى آن‌ها متفاوت است.

امام عليه السّلام فرمود: به من بگو كه «مريد» همان اراده است يا چيزى ديگرى است؟

سليمان گفت: همان اراده است.

امام عليه السّلام فرمود: اگر «مريد» از نظر شما همان اراده باشد [بى‌ترديد] با مريد [ى كه ما مى‌شناسيم‌] متفاوت است.