پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٥ - بخش دوم تأثيرپذيرى از شخصيت امام رضا عليه السلام

او را به اين صفت‌ها شناخته و بدان اذعان كرده بودند.[١]

«جمال الدين، احمد بن على نسابه» معروف به «ابن عنبه» امام رضا عليه السّلام را چنين معرفى مى‌كند: كنيه امام رضا، ابو الحسن بود. در ميان طالبيان عصرش، همانند او نبود. مأمون براى ولايت‌عهدى او بيعت گرفت. سكه‌هاى سيم و زر به نام او زده شد و بر فراز منبرها به نام او خطبه خوانده شد.[٢]

در توصيف «جمال الدين، ابو المحاسن، يوسف بن تغرى بردى» از امام رضا عليه السّلام آمده است: امام ابو الحسن هاشمي علوى حسينى، امامى عالم و در روزگار خود مهتر بنى هاشم و ارجمندترين آنان بود. مأمون او را بزرگ مى‌شمرد، گرامى‌اش مى‌داشت، در برابر او فروتنى مى‌كرد و درباره او راه غلوّ و زياده‌روى درپيش گرفت و سرانجام او را به ولايت‌عهدى خويش برگزيد.[٣]

«ابن ماجه» نيز همانند همگنان خود به توصيف امام رضا عليه السّلام پرداخته مى‌گويد: او (امام رضا عليه السّلام) مهتر بنى هاشم بود و مأمون او را بزرگ مى‌شمرد و گرامى‌اش مى‌داشت. او را به جانشينى خود برگزيد و به‌عنوان ولى‌عهد براى او بيعت گرفت.[٤]

«ابن حجر» در توصيف امام رضا عليه السّلام مى‌گويد: [امام‌] رضا از عالمان و فاضلان بود و افزون بر آن، از نسبى شريف و گرامى برخوردار بود.[٥]

«يافعى» امام رضا عليه السّلام را چنين توصيف مى‌كند: امام ارجمند و بزرگ، دودمان مهتران بخشنده و پاك‌نژاد و يكى از امامان دوازده‌گانه صاحب افتخارات است كه اماميه (شيعيان) به آن‌ها منسوب بوده، مذهب خويش را بر

[١] . الارشاد ٢/ ٢٤٧.

[٢] . عمدة الطالب/ ١٩٨.

[٣] . مسند الامام الرضا ١/ ١٣٦.

[٤] . اعيان الشيعه ٤، ق ٢/ ٨٥.

[٥] . تهذيب التهذيب ٧/ ٣٨٩.