انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨٨ - ترويج فرهنگ همكارى

در هرمنطقه بزرگ ميليون‌ها پول جمع مى‌شود. واقعاً براى ما كه خود را مسلمان مى‌ناميم خجالت آور است كه براى فقراى خود هيچ‌گونه بازدهى نداشته باشيم.

شما در بازار رفته‌ايد و لباس‌هاى ليلامى را در بازار زياد ديده‌ايد. اين لباس‌ها از كجا مى‌آيد؟ مردم غرب، وقتى براى خود لباس نو درست مى‌كنند، لباس‌هاى كهنه و مستعمل‌شان را به كليساها مى‌دهند. آن‌ها براى مردم فقير توضيع مى‌كنند. هر مقدار آن‌ها كه زياد شود، مى‌فروشند و پول آن‌ها را براى فقراى خود مصرف مى‌كنند.

ممكن است كسى بگويد: در غرب وضعيت مردم خوب است كه به چنين كارى مبادرت مى‌ورزند؛ اما بايد گفت كه فقر سبب نمى‌شود تا جلو كمك به فقرا گرفته شود. درست است كه مردم ما فقيراند، ممكن لباس‌هاى نيمه كهنه نداشته باشند تا به فقرا توزيع شود؛ ولى مى‌توانند به قدر توان چنين كارى را انجام دهند، شايدكسانى باشند كه لباس‌هاى كهنه داشته باشند، منتهى رواج نشده است، به عنوان مثال، مردم وقتى غذا مى‌خورند، خجالت مى‌كشند كه باقى مانده غذاى خود را به فقرا بدهند. اگر فرهنگ سازى شود كه غذاهاى باقى مانده به فقراء داده شود، يقيناً بركاتى زيادى در پى‌دارد.

يك‌دست لباس مستعمل براى يك خانواده خيلى اهميت ندارد؛ ولى اگر اهالى يك منطقه هركدام يك‌دست لباس كمك كند، مى‌دانيد چه قدر زياد مى‌شود؟ هم‌چنين اگر هرخانه در روز ده افغانى صدقه بدهد، مى‌دانيد كه در يك‌سال چند مبلغ مى‌شود؟ بايد هرخانواده به بچه‌ها عادت دهد تا پول‌هاى ريز خود را در صندوق‌