انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٦١ - شيطنت عليه دين

نيرنگ‌هاى بيگانه نيز بيشتر شده است. راديوها، تلويزيون‌ها، روزنامه‌ها و مجله‌هاى زياد اكنون عليه دين دست بكار هستند. وجود اين رسانه‌ها در كشورى‌كه" نود و نه درصد" از مردم آن مسلمانند، خيلى عجيب است، آن‌ها بجاى اين‌كه فرهنگ اسلامى را تبليغ كنند، دين را به باد مسخره مى‌گيرند، عليه آن‌شايعه پراگنى مى‌كنند. يكى از روزنامه‌ها يك وقتى نوشته بود كه تمام اديان بزرگ كه اكنون در دنيا ادعاى دينى دارند، يك افسانه‌ى بيش نيستند. آنان آزادانه و بى‌شرمانه به مقدسات دينى مردم توهين مى‌كنند؛ ولى كسى جرئت ندارد كه عليه آن‌ها صداى خود را بلند كند. هيچ‌كسى هم احساس مسئوليت نمى‌كند كه به آن‌ها بگويد، چرا اين چنين عليه دين دهن كجى مى‌كنيد؟ اين در حالى است كه قانون اساسى كشور" صد درصد" اسلامى و نام نظام ما نيز جمهورى اسلامى است. نه وزارت اطلاعات و كلتور آن را پيگيرى كرد و نه كدام مرجع ديگر، دليلش نيز اين بود كه حكومت مى‌داند خارجى‌ها از دهن‌كجى عليه دين لذت مى‌برند، نه تنها لذت مى‌برند؛ بلكه از آنان حمايت مالى هم مى‌كنند.

درگذشته‌هاآزادى بيان اصلًا وجود نداشت، زور و استبداد حكومت مى‌كرد، اكنون آزادى بيان تا حدودى بهتر شده است؛ ولى به‌خاطر بى‌توجهى حكومت، مزدوران حلقه به‌گوش خارجى‌ها علناً در اين كشور اسلامى، عليه دين تبليغ و قلم فرسايى مى‌كنند، واقعاً دين در اين كشور اسلامى، بيش از حد انتظار مظلوم واقع شده است. مردمى‌كه همه مسلمانند، كشورى‌كه نام آن جمهورى اسلامى است؛ نه تنها به فرهنگ دينى در آن عمل نمى‌شود؛ بلكه از طرق مختلف عليه آن كار شكنى مى‌شود، حتى در همين شرايط هم كسى حاضر نيست كه به حرف علماى جيد كشور گوش دهند و از اعلام موضع آنان حمايت كنند. اين يك درد بزرگ سياسى‌