انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٤٠ - برترى پسران از دختران

در عصر كنونى نيز اين فرهنگ تا حدودى باقى است. خيلى از مردها دوست ندارند دختر داشته باشند، برعكس علاقه زياد دارند تا پسر داشته باشند. پسر و دختر هردو انسانند و در مقام انسانى هردو يك‌سانند. چرا مردها بيايند، بين دختر و پسر تبعيض قايل شوند؟ حالا فرض كنيم مردها مى‌خواهند از جنس خود فرزند داشته باشند؛ ولى زن‌ها چه؟ تعجب از زن‌هاست، آنان نيز در موقع حمل اگر دختر به‌دنيا بياورند ناراحت مى‌شوند، آرزو مى‌كنند كه اى كاش به‌جاى دختر، پسر به دنيا مى‌آوردند! اين فرهنگ متأسفانه از دوران جاهليت براى نسل امروز بشر باقى مانده است. دختر و پسر هردو پاره تن پدر و مادر خود هستند، و از نظر مقام انسانى نيز هردوى آنان بندگان خدا هستند. چرا ما از روى جهالت بين دختر و پسر فرق بگذاريم؟ چرا پسر را نسبت به دختر بيشتر دوست داشته باشيم؟ ما در برابر فرزندان خود مسئوليت يك‌سان داريم و بايد به همه‌ى آنان محبت برابر داشته باشيم.

به هرصورت قرآن خطاب به عرب‌هاى دوران جاهليت مى‌فرمايد: وقتى‌كه شما پسران را بيشتر از دختران خود دوست داريد، چرا براى خدا دختر را مى پسنديد؟ چرا به فرشته‌ها را مى‌گوييد دختران خدا؟ آيا (به پندار شما) ناعادلانه نيست كه براى خود آن‌چه را دوست داريد مى‌پسنديد و براى خداى چيزى را مى‌پسنديد كه شما از آن نفرت داريد؟. «تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَى» آن‌چه خوب است قسمت مخلوق باشد و آن‌چه بداست قسمت خالق باشد. اين تقسيم شما بسيار ناعادلانه است. مى‌خواهد عقل مشركين را تخطئه كند، وگرنه خدا نه پسر مى‌خواهد، نه دختر، هردوى آنان مخلوق خداست و خدا مخلوقات خود را دوست دارد و هميشه بر آنان مهربان است.