انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٦ - مذمت بستن مساجد

كند؟. در اين‌جا يك موضوع ديگر نيز دانسته مى‌شود و آن اين‌كه در هرجايى‌كه به‌نام مسجد وقف مى‌شود، جايز نيست كه انسان دروازه آن را به روى نمازگزاران بسته كند.

اين يك مشكل عمومى است، در اكثر كشورهاى اسلامى رسم است كه در وازه مسجد فقط در اوقات اوليه نماز به روى نمازگزاران باز است و در بقيه اوقات دروازه آن را مى‌بندند، علت آن‌هم اين است كه در اكثر اوقات مساجد معمولا از نماز گزار خالى است و ممكن است فرش‌هاى قيمتى، يا ساير اجناس مسجد گم شود. حالا يك‌عده بعد از اوقات اوليه به مسجد مى‌آيند تا نماز بخواند، مى‌بيند دروازه مسجد قفل است. از آيه مباركه معلوم مى‌شود كه اين موضوع مخصوص نمازگران نمى‌باشد؛ بلكه به مطلق ياد خدا مربوط مى‌شود. كسى مى‌خواهد در مسجد ذكر بگويد، خدا را حمد و تسبيح كند، كسى ديگر مى‌خواهد قرآن بخواند، براى خادم مسجد جايز نمى‌باشد كه از آمدن آنان در مسجد جلوگيرى كند، مگر اين‌كه خطرى وجود داشته باشد، تهديد امنيتى، انفجار، مسجد تخريب شود، يا اهل مسجد كشته شوند، در اين موارد عنوان ثانوى به وجود مى‌آيد و براى حفظ مسجد جايز است دروازه آن را ببندد، در غير اين صورت كسى حق ندارد كه مردم را از رفتن به مسجد كه هدف آن ذكر خدا است جلوگيرى كند.

مساجدى‌كه در مينى، عرفات و مشعر وجود دارند، معمولا در موسم حج مورد استفاده حجاج قرار مى‌گيرند و در بقيه اوقات كه معمولًا مردم در آن‌جاها كمتر است، دروازه مساجد را مى‌بندند، در غير موسم حج كسانى‌كه عمره مى‌روند، يا كارى ديگرى دارند، مى‌خواهند در آن مساجد نماز بخوانند، مى‌بينند دروازه مساجد