انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٨ - جنگ هاى داخلى

مواد انفجارى استفاده مى‌كردند و با تاكتيك‌هاى بسيار ماهرانه و ظريفانه با آمريكايى‌ها مى‌جنگيدند، اين روش ماهرانه آنان سبب شد كه هم تلفات انسانى را تقليل دهند و هم در مصرف مهمات جنگى صرفه جوى شود، آنان توانستند با همين روش، روحيه دشمن را خراب كنند و احتياج شان نيز نسبت به‌ما به خاريجى‌ها كمتر بود.

ما اين‌كار را نكرديم، هميشه در فكر جنگ‌هاى رو در رو بوديم، همين موضوع سبب شد كه هم تلفات ما زياد شود و هم وابستگى بيشترى به خارجى‌ها پيدا كنيم. توقع ما زياد بود، سلاح‌هاى زياد مى‌خواستيم، پول‌هاى انگفتى را مطالبه مى‌كرديم، تمام اين چيزها روى هم رفته، سبب بدبختى و بيچارگى مردم مسلمان ما گرديد. حالا ويتنامى‌ها كافر بودند يا ملحد بودند، بحث جداگانه‌اى است و ما به آن كارى نداريم؛ ولى ما بايد درست قضاوت كنيم و به اشتباه خود اعتراف نماييم كه جنگ‌هاى مردم ويتنام، خيلى فنى‌تر، پيچيده‌تر، منسجيم‌تر و حساب شده تر، از جهاد ما بود، همه تحت يك فرماندهى واحد جنگ مى‌كردند. جنگ ويتنام قبل از جهاد ما صورت گرفته بود؛ ولى ما نتوانستيم از آن‌ها عبرت بگيريم. ما مى‌توانستيم از تجربه‌هاى خوب مردم ويتنام استفاده كنيم؛ اما چنين كارى را ما نتوانستيم. اكنون دوران هردو جنگ سپرى شده است؛ ولى واقعاً براى ما جاى تأسف است كه چرا ما نتوانستيم از تجربيات مردم ويتنام استفاده كنيم؟!. چرا ما از فكر خود كار نگرفتيم؟! چرا خود خواهى‌هاى خود را مهار نتوانستيم.