انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٤ - قانون كلى قيامت

أبَداً»[١] هيچ روزى بر بنى‌آدم نمى‌گذرد، مگر اين‌كه آن روز به او بگويد، من روز جديد هستم، اعمال گذشته تو با روز قبل رفت، من امروز با تو هستم تا در روز قيامت بر تو شهادت دهم. امروز كه من با تو هستم، كار خوب انجام بده تا روز قيامت بر عمل‌هاى نيك تو شهادت بدهم، براى اين‌كه ديگر تا ابد مرا نخواهى ديد. مى‌خواهد بگويد: من فقط امروز با شما هستم، فردا روز ديگر مى‌آيد، پس فردا روز ديگر، هر روزى‌كه مى‌گذرد، تا روز قيامت برنمى‌گردد.

قانون كلى قيامت‌

سؤال اين‌جاست كه خداوند جل جلاله بر همه چيز علم دارد، براى چه پيغمبر بر اعمال ما شهادت مى‌دهد؟ براى چه زمين بر اعمال ما گواهى مى‌دهد؟ براى چه زمان و هم‌چنين اعضاى بدن ما عليه ما شهادت مى‌دهند؟! جواب اين است كه قانون قيامت همين‌طور است، شايد براى اين باشد كه همه چيز را انسان ببيند، و از جهات مختلف شهادت را عليه خود بشنود، تا مجال انكار برايش نماند. بلى، خدا همه چيز را مى‌داند؛ ولى سنت او بر شهادت شاهدان جارى شده است، از طرف ديگر اين قانون براى ما أثر تربيتى دارد، وقتى‌كه انسان در دنيا بداند كه چشم، زبان، گوش، پوست بدن، زمان، مكان و همه چيز عليه او در روز قيامت شهادت مى‌دهند، خجالت مى‌كشد، دست از كارهاى زشت برمى‌دارد، وقتى‌كه انسان غافل باشد ممكن است گناه كند؛ ولى زمانى‌كه بداند اطرافش را شاهد و گواه محاصره كرده است، مرتكب گناه نمى‌شود، مگر اين‌كه غفلت نمايد.

[١] - أمالى صدوق/ ص ٩٥، بحارالأنوار/ ج ٦٨، ص ١٨١، ح ٣٥.