انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٧ - أهميت غذاى روح

انسان خيلى ناراحت مى‌شود، تشويش روحى برايش پيدا مى‌شود، در چنين شرايطى انسان به آرامش نياز دارد، مسلمانانى‌كه در صلح حديبيه به همراه پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم رفته بودند، از نظر روحى دچار تشويش شده بودند، خداوند جل جلاله مى‌فرمايد: ما در آن شرايط آرامش را در دل‌هاى آنان قرار داديم تا آنان از تشويش روحى نجات يابند، آرامش روحى براى انسان بسيار مفيد است، خيلى اتفاق مى‌افتد كه آرامش روحى يا روانى از انسان سلب مى‌شود، انسان به تشويش و ناراحتى گرفتار مى‌گردد، گاه‌گاهى است كه يك مرتبه تشويش انسان كم مى‌شود، فوراً آرامش درونى جاى تشويش را پُر مى‌كند، خيالش راحت مى‌شود، اين همان لطف خداوند جل جلاله است كه شامل حال انسان مى‌شود و او آرامش را در دل انسان قرار مى‌دهد، چه خوب است كه انسان هروقت دچار تشويش روحى و معنوى مى‌شود، به خدا پناه ببرد و نام خدا را به دل و به زبان جارى كند؛ زيرا تنها ياد خدا انسان را آرامش مى‌دهد. «أَلا بِذِكرِ اللّهِ تَطْمَئِنّ القُلُوبُ»[١] دل آرام گيرد به ياد خدا، همان‌گونه كه بدن انسان به آب و غذا نياز دارد، روح انسان نيز به غذا نياز دارد، غذاى روحى انسان ياد خدا است و تنها ياد او در دل‌ها آرامش مى‌آورد.

أهميت غذاى روح‌

غذاى روحى مهم‌تر از غذاى جسمى است؛ اگر غذاى جسمى انسان كم شود، بدن ضعيف مى‌شود؛ ولى كمبود غذاى روحى انسان را به به نابودى ابدى مى‌كشاند، نياز جسمى انسان به دو سه وعده غذا رفع مى‌شود؛ اما روح انسان در هر لحظه به غذا

[١] - رعد/ آيه ٢٨