انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٧٨ - تكبر و خود پسندى

اگر به تناسب گناهان خود بسنجيم، بعضى از آن‌ها كبيره و بعض ديگر صغيره مى‌باشد، مثلًا چشم چرانى و نگاه كردن به ناموس مردم، نسبت به اعمال زشت زنا صغيره گفته مى‌شود، سيلى زدن به صورت يك نفر، نسبت به قتل او گناه صغيره مى‌باشد. در آيه مباركه فوق، خداوند جل جلاله مى‌فرمايد: اگر كسى گناهان كبيره را ترك كند، گناهان صغيره آنان را ما مى‌آمرزيم. اين يك نوع تخفيف از جانب خداوند جل جلاله نسبت به بندگانش مى‌باشد و مى‌خواهد انسان نا اميد نشود. مى‌فرمايد: اگر شما گناهان بزرگ را ترك كنيد، گناهان كوچك شما را مى‌بخشيم. اگر خداوند جل جلاله گناهان صغيره انسان را ببخشد، به اين معنى است كه در روز قيامت از گناهان صغيره انسان حساب گرفته نمى‌شود.

البته اين مطلب نيز فراموش نشود كه اصرار بر گناه صغيره نيز منجر به گناه كبيره مى‌شود. مثلًا اگر انسان يك گناه صغيره را سه بار تكرار كند، گناه كبيره شمرده مى‌شود. اين‌گونه نيست كه انسان هرچه گناه صغيره را انجام دهد، باز به همان حالت صغيره باقى مى‌ماند. نه چنين نيست يكى از مواردى‌كه گناه صغيره تبديل به گناه كبيره مى‌شود، اصرار بر گناه است.

تكبر و خود پسندى‌

مثلًا بعض اشخاص هستند كه اگر كسى بر او سلام كند، جواب سلام را نمى‌دهد، به‌جاى جواب سرخود را تكان مى‌دهند. از روى تكبر به‌قول معروف چند «گِرام» زبان را تكان نمى‌دهند، يك «مَن» سر را تكان مى‌دهند. جواب سلام واجب است، جواب سلام به تكان دادن سر و بالا كردن دست، ادا نمى‌شود، بايد بگويد: عليك السلام. بعضى‌ها عادت كرده‌اند وقتى كسى بر او سلام كند، مى‌گويد: سلام‌