انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٢٦ - قلب مؤمن خانه خدا

اين عمل فقط مربوط به قلب است، ساير اعضاى بدن در آن هيچ دخالتى ندارد. مى‌فرمايد: از مطلق گناهان قلب خود را پاك كن. چه گمان بد باشد، چه تهمت باشد، چه افتراء و غيبت، از همه آن‌ها قلب خود را پاك كن. خداوند جل جلاله از آن قلبى‌كه به گناه آلوده است راضى نمى‌شود. در يك روايت دارد كه: «اذَا اتّهَمَ المُؤُمِنُ اخاهُ انماثَ الايمانُ مِن قَلبِهِ كَما ينماثُ المِلحُ فِى الماءِ»[١] اگر كسى برادر مؤمن خود را متهم مى‌كند، ولو در قلبش خطور كند، ايمان در روحش نابود مى‌شود، همان‌گون كه نمك در آب محو و نابود مى‌شود.

قلب مؤمن خانه خدا

«وَيُبْغِضَ الشَّيْطانَ وَوَسْواسَهُ، وَلا يجْعَلَ لِا بْليسَ عَلى قَلْبِهِ سُلْطاناً وَسَبيلًا»

[انسان مؤمن‌] شيطان و وسوسه‌هاى شيطانى او را مبغوض مى‌دارد. هم از شيطان بدش مى‌آيد و هم از وسوسه‌هاى او، از هردو بدش مى‌آيد، مؤمن، كينه مومنين را در دل نمى‌گيرد و ابليس را بر قلب خودش مسلط نمى‌سازد و هرگز او را به قلب خود راه ندهد. در قلبى كه شيطان خانه كند، در حقيقت جايى براى خداى رحمان وجود ندارد. به همين منظور مى‌فرمايد: اگر مى‌خواهى مرا در قلب خود بيابى، ابليس را كه دشمن من است از قلبت بيرون كن. امكان ندارد كه خانه قلب يك انسان، هم خانه شيطان باشد و هم خانه خدا، چنين چيز ممكن نيست، بايد يكى از آنان وجود داشته باشد، يا خانه رحمان باشد، يا خانه شيطان. به‌قول معروف: ديو چو بيرون رود فرشته درآيد. اول ديو را از خانه خود بيرون كنيد تا فرشته به خانه شما درآيد.

[١] - كافى/ ج ٢، ص ٣٦١