انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٢٠ - غفلت از خدا

دور باد آن روزى‌كه از ياد تو يك لحظه غفلت كنم، يا يك دم آن را در ياد تو نباشم. من چنين روزى را نمى‌خواهم، چنين روزى براى من هرگز گوا را نيست. واقعاً براى انسان‌هاى مؤمن جاى شرم‌سارى است كه حتى در نماز خواندن خود هم از ياد خدا غافل باشند.

خداوند جل جلاله به حضرت موسى عليه السلام مى‌گويد: «وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي»[١]. نماز را براى ياد كردن من برپا دار، نماز براى اين است كه بندگانم در ياد من باشد. مستأسفانه وقتى ما در نماز مى‌رويم، در ياد خدا نيستيم. از تكبيرة الاحرام، تا سلام نماز، همه در فكر كارهاى روزمره خود هستيم. وقتى سلام نماز را مى‌دهيم، مى‌فهميم كه ما در حال انجام نماز بوديم. نفس انسان ملكوتى است، تنها به كسب ماديات آرام نمى‌شود، انسان اگر هزاران سكه طلا هم داشته باشد، اگر هزاران قصر رنگارنگ هم براى خود بخرد، اگر ده‌ها فرزندان هم سالم داشته باشد، اگر رئيس جمهور هم باشد و صد سال هم به رياست خود باقى بماند، باز هم نفسش آرام نمى‌شود. ماديات غذاى ظاهرى بدن است، غذاى باطنى كه نفس انسان توسط آن آرام مى‌گيرد. فقط يك چيز است. «أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»[٢] دل آرام گيرد زياد خدا. هروقت انسان به ياد خدا باشد، قلب او آرامش پيدا مى‌كند.

بعضى اوقات انسان نشسته؛ ولى يك مرتبه به ياد قيامت مى‌يافتد، به خداى خود فكر مى‌كند و او را خالق و رازق خود مى‌داند، همه چيز خود را از خدا مى‌داند. غير

[١] - طه/ آيه ١٤

[٢] - رعد/ آيه ٢٨