انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣١٩ - غفلت از خدا

زمانى‌كه خوراك و پوشاك از حلال باشد خدا از تو نگهدارى مى‌كند. شعرى‌كه منسوب به مولوى است در مورد مولاى متقيان على عليه السلام مى‌گويد:

امير المؤمنين على بن ابيطالب عليه السلام نه تنها به رذالت‌ها و پستى‌هاى دنيا دست خود را آلوده نساخت؛ كه از حلال دنيا نيز مثل ديگران استفاده نكرد. على عليه السلام بسيار احتياط مى‌كرد، حتى المقدور لباس نو هم نپوشيد، شكم پر هم نخوابيد، خواب زياد هم نكرد، از لذت‌هاى ظاهرى دنيا نيز استفاده بسيار اندك نمود.

غفلت از خدا

«يا أَحْمَدُ! هَلْ تَدْرى أَىُّ عَيْش أَهْنا وَأَيَّةُ حَياة أَبْقى؟ قالَ: أَللّهُمَّ! لا. قالَ: أَمَّا العَيْشُ الهَنِىُّ، فَهُوَ الَّذى لا يفْتُرُ صاحِبُهُ عَنْ ذِكْرى، وَلا ينْسى نِعْمَتى، وَلا يغْفُلُ عَنّى، وَلا يجْهَلُ حَقِّى، وَيَطْلُبُ رِضاىَ لَيْلَهُ وَنَهارَهُ.»

اى احمد! آيا مى‌دانى كدام زندگانى گواراتر است؟ عرض كرد، خدا يا! من نمى‌دانم. فرمود: زندگانى گواراتر، آن لحظه‌ى است كه از ياد من غافل نباشى. شعر حافظ مناسبت خوبى به اين موضوع‌دارد. او مى‌گويد: