انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣١٠ - غلبه بر هواى نفس

عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»[١] مؤمنين در بهشتى‌كه نهرها از زير آن جارى است باقى مى‌مانند، بهشت جاى بسيار عالى است، اما بالاتر از بهشت، رضوان الله است، خداوند متعال جل جلاله رضوان خود را براى مؤمنين وعده مى‌دهد.

غلبه بر هواى نفس‌

انسان‌ها اكثراً در جهاد اكبر شكست مى‌خورند، در مقابله با هواهاى نفسانى ناكام مى‌شوند. عده‌اى خاصى كه نفس خود را پخته كرده‌اند و در برابر خواست‌هاى نفسانى مغلوب نمى‌شوند، آنان هستند كه جهاد اكبر را انجام مى‌دهند، بدون اين‌كه شكست را قبول كنند. مى‌فرمايد: «وَ إِنْ قامَ بَيْنَ يدَىَّ فَكَأَنَّهُ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ، لا أَرَى فى قَلْبِهِ شُغْلًا بِمَخْلُوقٍ» چون يكى از آنان در پيشگاه من به نماز و نياز مى‌ايستد، گويا بنيان محكم و استواريست كه هرگز نمى‌لرزد. در آن‌حال هيچ‌گونه وابستگى و تعلقات قلبى نسبت به مخلوق به آنان نمى‌يابم. آنان درموقع عبادت جز خدا به‌كسى فكر نمى‌كنند، مثل اين‌كه يك ديوار محكم دور آنان كشيده شده كه غير از خدا كسى را نمى‌بينند و غرق در محبت خدا هستند، نه صداى كسى را مى‌شنوند، نه آرزوهايى در دل دارند، غرق در راز و نياز با خدا هستند. آنانند بنيان مرصوص.

آيا ما و شما اين چنين هستيم؟ نمازهايى را كه ما مى‌خوانيم، در واقع همه مرده است. وقتى‌كه نيت مى‌كنيم و مى‌گوييم «الله اكبر» تمام فكر ما طرف كار و شغل‌هاى ما متمركز مى‌شود، از اول نماز، تا آخر آن، فكر ما به ماديات مشغول است، همين‌كه‌

[١] - توبه/ آيه ٧٢