انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٧٧ - اميدوارى به آينده

هستيم. اعتماد به خدا به معنى احتياج خدا نسبت به بندگانش نيست؛ بلكه خداوند جل جلاله مى‌خواهد از آن طريق به بندگانش تفضل نمايد. توكل بر خدا وند جل جلاله به انسان اعتماد به نفس مى‌دهد، وقتى‌كه اعتماد به نفس پيدا شد، مقاومت انسان در برابر مشكلات زياد مى‌شود. توكل بر خدا انسان را به آينده اميد وار مى‌كند و زندگى انسان را هدف‌مند و گوارا مى‌سازد.

اميدوارى به آينده‌

برهمين اساس است كه خداوند متعال جل جلاله كسانى‌را كه به او توكل مى‌كند دوست دارد. دوستى خدا نسبت به بندگانش يك نوع تشويق است، مى‌خواهد بندگانش در أثر مشكلات زندگى نا اميد نشوند. ممكن است انسان در برابر مشكلات يك‌بار يا دو بار شكست بخورد؛ اماّ سرانجام با مقاومت و پايدارى بر مشكلات غلبه مى‌كند.؛ براى اين‌كه نسبت به آينده خود اميدوار است، علت مقاومت نيز در واقع همين اميد وارى به آينده مى‌باشد. پيروزى انسان در پناه صبر و مقاومت است. توكل كردن بر خدا كار بسيار خوبى است؛ ولى بايد بدانيد كه معناى توكل ترك اسباب نيست، تنبلى و بى‌حالى نيست. معناى توكل نيز صبر و مقاومت در وجود انسان است. وقتى انسان معتقد مى‌شود كه يك قدرت شكست ناپذير او را يارى مى‌كند، مقاومت وجودش زياد مى‌شود و هر لحظه در انتظار فرج مى‌باشد.

در حديثى نقل شده است، «و اعقل راحلتك و توكل على الله»[١] با توكل زانوى اشتر ببند، اسباب ظاهرى را انجام دهيد، زانوى اشتر را با تناب ببنديد؛ ولى‌

[١] - وسائل الشيعه، ج ١٧، ص ٣٤