ساختمان‌هاى بلند بسازند و دين را به دنيا بفروشند و نابخردان را به كار بگمارند و با زنان مشورت كنند و از خويشان ببُرند و از هوس‌ها پيروى كنند و خون‌ها را سبُك بشمرند و بردبارى را ناتوانى و ستم را افتخار بپندارند و فرمان‌روايان، نابه‌كار، و وزيران، ستمكار، و مسئولان، خيانتكار و قاريان، تباهكار باشند و گواهىِ دروغ، پديدار گردد و فسق و فجور و تهمت و نسبت نادرست و گناه و سركشى هويدا شود و قرآن‌ها را زينت كنند و مسجدها را بيارايند و مناره‌ها را برافرازند و بَدان را گرامى بدارند و صف‌هاى [نماز] پر و پيوسته و دل‌هايشان با هم ناسازگار باشد و پيمان‌ها شكسته و آنچه وعده داده شده، نزديك شود و زنان به خاطر حرص دنيا، با همسران خود در تجارت، شريك شوند و صداهاى فاسقان، بلند گردد و به آنها گوش بسپارند، و پست‌ترين قوم، بزرگ آنها شود و از فرد نابه‌كار به خاطر شرارتش، بپرهيزند و دروغگو تصديق شود و امانت را نزد خيانتكار بنهند و بردگان و آوازه‌خوانان را به خدمت گيرند و آخر اين امّت، اوّل آن را لعنت كند و زنان بر زين‌ها سوار شوند و زنان به مردان و مردان به زنان شباهت جويند و گواهى‌دهنده، بى آن كه حاضر بوده باشد، گواهى دهد و ديگرى بى آن كه آن را بداند، گواهى دهد تا حقّى را به عهده كسى بگذارد و دين را براى غير آن فرا بگيرند و عمل دنيا را بر آخرت، مقدّم بدارند و در درون، گرگ باشند و در برون، ميش بنمايند و دل‌هايشان از مردار، بدبوتر و از بوته تلخ صبر، تلخ‌تر شود. اين هنگام، تند و با شتاب، سريع و بى تأخير [به قيام بپيونديد] و آن هنگام، بهترينِ جاها، بيت المقدّس است و روزگارى بر مردم مى‌آيد كه هر يك از شما آرزو مى‌كند كه از ساكنان آن جا باشد».

اصبغ بن نباته به سوى امام عليه السلام برخاست و گفت: اى امير مؤمنان! دجّال كيست؟

فرمود: «هان كه دجّال، صائد (صيد كننده)، پسر صيد است! شوربخت، كسى است كه او را تصديق كند و خوش‌بخت، كسى است كه او را تكذيب كند. از شهرى به نام اصفهان خروج مى‌كند؛ از روستايى؛ از آن جا كه به يهوديت شناخته مى‌شود.