دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٨ - ٩ - ٣ قتل نفس زكيه

لشكر او در بيدا، پشتوانه مناسب و معتبرى در متون حديثى شيعه و سنّى دارد و بر اصل علامت بودن آن براى ظهور، صحّه مى‌گذارد.

گزارش‌هاى مفصّلى از خسف در بيدا در متون مرتبط با آن، در دانش‌نامه آمداند؛ ولى به سبب ضعف سند و تعارض متون، به جزئيات موجود در آنها نمى‌توان اعتماد كرد.

٩- ٣. قتل نفْس زكيّه‌

كشته شدن نفْس زكيّه، يكى ديگر از نشانه‌هاى مشهور ظهور است. اين علامت در احاديث فريقين وجود دارد؛ ولى در منابع شيعه به عنوان نشانه‌اى حتمى معرفى مى‌شود. منظور از نفْس زكيّه، انسانى صالح و با تقواست.

از سيزده حديثى كه در متن در باره «نفْس زكيّه» نقل شده، سه حديث از نظر سند، معتبر است،[١] در دو حديث از اين سه حديث معتبر هم تنها به ذكر اين مطلب اكتفا شده كه قتل نفْس زكيه، از نشانه‌هاى حتمى ظهور است.[٢]

احاديث مربوط به اين شخص همانند ديگر احاديث علائم ظهور، به دو دسته تقسيم مى‌شوند: بخشى كه در آنها سخن از مهدى و ظهور او وجود ندارد و به عنوان فتن و ملاحم و به عبارتى پيشگويى آينده ذكر شده است. در بخش ديگر، به نام مهدى تصريح شده و قتل نفْس زكيّه، يكى از نشانه‌هاى ظهور او دانسته مى‌شود.

نكته قابل توجّه اين است كه قبل از قيام امام زمان عليه السلام انسان‌هاى بى‌گناه و داراى درجات بالاى ايمانىِ بسيارى كشته مى‌شوند. علامت حتمى بودن قتل يكى از آنها، نشانگر موقعيت ممتاز اجتماعى و وظيفه مهمّى است كه بر عهده او گذاشته شده است.

به نظر برخى، انتساب به سادات حسنى، از ويژگى‌هايى است كه براى نفْس زكيّه‌

[١]. روايت سوم نيز در باره سيّد حسنى است كه توضيح لازم در اين باره ذيل همين عنوان خواهد آمد.

[٢]. روضة الكافى: ص ٢٢٥.