خلق او مؤكّد كردد، تا غايت كه بر روى زمين هيچ كس نباشد كه از قم، اين علم بذو نرسد و بذو نرسانند. پس به نزديك آن حجّت خداى عزّ و جلّ ظاهر شود- يعنى قائم آل محمّد- و بر همه خلق، واجب و لازم بود كه به طاعت وى- يعنى محمّد مهدى- مسارعت و مبادرت نمايند؛ چون قائم آل محمّد ظاهر كردد، و سبب نقمت و عذاب و سخط حقّ- عزّ اسمه- بود بر خلائق عالم؛ زيرا كه حقّ- عزّ اسمه و علا- خلق خود را عذاب نكند، و از ايشان انتقام نكشد، الّا پس از انكار كردن ايشان كسى را، كه او حجّت خدا باشد بر ايشان.

و اللَّه أعلم.[١]

١٢٨٥. تاريخ قم: به نقل از ابى الأكراد على بن ميمون صائغ، كه او گفت كه: از ابى عبد اللَّه شنيدم، كه او فرمود كه: حق- عزّ و علا- به كوفه بر همه شهرها حجّت كرفت. به مؤمنان كوفه بر همه اهل شهرها از مؤمنان، و به شهر قم بر همه شهرها حجّت گرفت، و به اهل قم بر همه أهل مشرق و مغرب از جِن و انس، حجّت گرفت، و حق- عزّ و علا- قم و اهل قم را بر روى زمين از جِن و انس هركز مستضعف نگذاشت، و همه اوقات ايشان را به توفيقات و تأييدات سبحانى، مشرّف كردانيد.

و بعد از آن فرمود كه: دين و اهل دين به قم خوار باشند، و اگر نه چنين بودى، مردم به قم و جانب قم شتابان شدندى، و جون مردم بذان مسارعت نمودندى و بشتافتندى، قم خراب شدى، و اهل آن باطل شدندى، و خذائرا به قم و اهل قم بر ديكر شهرها حجّت نماندى. و جون حال بذين رسيدى، و حجّت خذا بر خلق نماندى، آسمان‌ها و زمين‌ها بر جاى نايستادندى، و خلائق طرفة العينى مناظره و حجّت بر يكديكر نياوردندى. و در همه اوقات و ساعات، بلا از قم و اهل قم مدفوع است، و زود باشد كه روزكارى در آيد كه خذائرا بر همه خلائق، حجّت باشد به قم و اهل قم، و اين در زمان غيبت قائم آل محمّد بود، قم و اهل قم قائم مقام حجّت شوند، تا به وقت ظهوركردن قائم عليه السلام، و اكر حق- عزّ و علا- قم و اهل قم را قائم مقام حجّت نگرداند، از مدّت غيبت او تا به وقت ظهور او، عالم و هر چه در اوست، به زمين فرو شود با اهلش، و خراب كردد.

و به درستى و راستى كه فرشتكان هميشه بلا از قم و اهل قم دفع مى‌كرداند. هيچ جبّارى و كردنكشى به قم و اهل قم به بد قصد نكنند، الّا كه حق- عزّ اسمه [كه‌] شكننده‌

[١]. تاريخ قم: ص ٢٦٨، بحار الأنوار: ج ٦٠ ص ٢١٣ ح ٢٣.