غَطَفان است كه در حال گذر از بيابان سفيد،[١] به زمين فرو مى‌روند و هيچ كس از آنان نجات نمى‌يابد، جز مردى كه خداوند، سر و صورتش را وارونه مى‌كند تا به آنان هشدار دهد و نشانه‌اى براى كسانى باشد كه در پس آنان مى‌آيند و آن روز، تأويل اين آيه است: «و كاش آنان را مى‌ديدى كه چه سان هراسان اند و راه گريزى ندارند و از جايى نزديك گرفته شده‌اند!» و صد و سى هزار نفر به كوفه مى‌فرستد كه در روحاء[٢] و فاروق‌[٣] فرود مى‌آيند و شصت هزار تن از آنها حركت مى‌كنند تا به كوفه مى‌رسند و در مقبره هود در نُخَيله‌[٤] فرود مى‌آيند و در روز زينت (جشن)، به كوفيان حمله مى‌كنند و فرمانده مردم، زورگويى خودكامه است كه او را كاهن و ساحر مى‌نامند و از شهر بغداد، فرمانده‌اى با پنج هزار تن از كاهنان به سويشان آمده [و به آنان مى‌پيوندد] و بر پل آن جا، هفتاد هزار تن را مى‌كشد، تا آن جا كه مردم به خاطر خون و بوى بد اجساد افتاده در فرات، سه روز از آن پرهيز مى‌كنند و هفتاد هزار دختر جوان باكره‌اى را كه هنوز كسى دست و صورت آنها را نديده، از كوفه به اسارت مى‌گيرند تا آن كه آنها را سوار شتران كرده، به ثُويّه يا همان غرّى‌[٥] مى‌برند».[٦]

١١٦٨. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از عمر بن ابان كلبى-: امام صادق عليه السلام فرمود: «گويى سفيانى يا همراه او را مى‌بينم كه در ميدان كوفه، رحل اقامت افكنده و

[١]. احتمالًا نام‌گذارى‌اش به خاطر وجود سنگ‌هاى سفيد در اين بيابان است( ر. ك: ص ١٠٧ ح ١١٧٠).

[٢]. روحاء، قريه‌اى از قريه‌هاى بغداد بر ساحل نهر عيسى نزديك سنديه است و نيز قريه‌اى در ميان مكّه و مدينه‌است؛ ولى محلّ اوّل با حديث، مناسبت دارد.

[٣]. فاروث، قريه‌اى بر كنار دجله ميان واسط و مذار است و فروق، قريه‌اى از اصطخر فارس است كه اين مكان باآنچه در حديث است، چندان درست مطابقت نمى‌كند.

[٤]. نخيله، لشكرگاه كوفه در نزديكى كوفه در راه شام است.

[٥]. ثويّه و يا غَرّى، نام مكانى معروف در نزديكى كوفه است و مرقد شريف امير مؤمنان عليه السلام در اين منطقه قرار دارد كه به دليل بلندتر بودن آن از كوفه، نجف نيز ناميده مى‌شود.

[٦]. بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٧٢ ح ١٦٧( به نقل از سرور أهل الإيمان: ص ٥١ ح ٢٩. نيز، ر. ك: همين دانش‌نامه: ص ٣٤٧ ح ١٣٨٢ و صدر حديث ص ٢١٨ ح ١٢٨٢.