عراق هم همين را مى‌خواهند، ملتهاى ديگر هم، تركيه هم همين را مى‌خواهد. هر جا كه مسلم است ملتش مايل است كه يك رژيم اسلامى، يك رژيم عدل باشد. بلكه اگر ما تبليغاتمان برسد به دنيا و ما به مردم دنيا حالى كنيم كه اسلام چه چيز است. اسلام اصلًا شناخته نشده است. تا حالا اصل اسلام شناخته نشده است. كسى نمى‌داند چيست. تا حكومت مى‌گويند، به نظرشان حكومت محمد رضا مى‌آيد و سادات و كارتر مى‌آيد. تا رژيم گفته مى‌شود، اين رژيمها به نظرشان مى‌آيد. ما هر چه هم بخواهيم به آنها بفهمانيم، تا نتوانيم درست پياده كنيم آن چيزى را كه موافق رضاى خدا و رسول خداست، نمى‌توانيم ادعا كنيم كه ما يك رژيم اسلامى داريم. ما الآن در آستانه اين واقع شده‌ايم كه يك رژيم اسلامى متحقق بشود و ان شاء اللَّه متحقق بشود. لكن اگر دنيا بفهمد كه اين اسلام چيست، حكومت اسلام چه جورى است، چه وضعى دارد، حاكم اسلام و رئيس اسلام با محكومين و با اشخاصى كه به آنها حكومت مى‌كند چه وضعى داشته‌اند، سردارهاى اسلام در صدر اسلام با مردم چه وضعى داشته‌اند، سردارى كه يك نفر آدم بازارى، سُوقى به او فحاشى مى‌كند، نشناخته و بعد او راه مى‌افتد مى‌رود بعد به او مى‌گويند كه اين مالك اشتر ظاهراً بود، فهميدى چه كردى؟ فهميده و مى‌دود دنبالش كه مى‌بيند رفته مسجد. مى‌گويد كه من آمدم مسجد دعا كنم براى تو. اين يك فرم حكومتى است كه دنيا نديده است. يعنى تا حالا در دنيا نشده است پياده بشود. زمان حضرت امير و زمان پيغمبر اكرم و خلفا يك مقدارى، آن طورى كه مى‌خواستند يك مقدارى شد و الّا آن طورى كه آنها مى‌خواستند نشده است تا حالا. بعد از آن هم كه بنى اميه آمدند و بنى عباس آمدند و حكومتهاى ايرانى و نمى‌دانم بومى و اينها بودند كه ديگر بدتر شد مصيبتها. اگر بتوانيم و شما نويسنده‌هايى كه مسئول هستيد، همه شما مسئول هستيد، همه نويسندگان اسلام مسئول هستند، همه گويندگان اسلام مسئول هستند كه معرفى كنند اسلام را به مردم. حكومت اسلام را معرفى كنند به ملتهاى خودشان كه حكومت اين است وضعش. نه آنى كه محمد رضا داشت و نه آنى كه سادات دارد و نه آنى كه ساير سران قوم دارند. آنها اصلش اجنبى است از اسلام. ربطى به اسلام ندارد. اگر ما معرفى‌